“ တေစၥမ်ားႏွင့္တစ္ညတာ ”(ပရေလာက)

          -ကၽြန္ေတာ့္ ၏ အျဖစ္ တခုကုိ အေျခခံထား ပါသျဖင့္ ဇာတ္လမ္းတခု အေနျဖင့္သာ...ဖတ္ရႈပါရန္...။ (တေယာက္ တည္းေနသူမ်ားမဖတ္ရန္) 

             အခ်ိန္ကာ…..မိုးတြင္းကာလ……………..

ေလျပင္းမ်ား အဆက္မျပတ္ တိုက္ခတ္ၿပီး မိုးမ်ားသည္းထန္စြာရြာသြန္းေနေသာေၾကာင့္

မိုးရာသီ၏အနွစ္သာရကို ကၽြန္ေတာ္အျပည့္အ၀ခံစားရပါသည္။

မိုးမ်ားတိတ္မည့္ပုံမေပၚ………အခ်ိန္လည္းတျဖည္းျဖည္း ေမွာင္လာခဲ့သည္။

ညေနစာစားရင္း စိတ္အပန္းေျဖရာ ရုပ္ျမင္သံၾကားမွ ျပသေနတဲ့ဇာတ္လမ္းမ်ားကို

ၾကည့္ကာ အခ်ိန္ကိုကုန္လြန္ေစခဲ့ပါသည္။

ထုိညက အိမ္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ တေယာက္တည္းသာရွိေသာေၾကာင့္

        တစ္အိမ္လုံးကိုမီးအေမွာင္ခ် ညလင္းမီးလုံးေလးမ်ားသာထြန္းထားၿပီး စာအုပ္ႏွင့္

ေဘာပင္ကိုယူကာ အေပၚထပ္၀ရန္တာ မီးေရာင္ေအာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္၏စာေရးျခင္း

လုပ္ငန္းကို စတင္ခဲ့ပါေတာ့သည္။

        ရာသီဥတု၏ စြတ္ စိုမႈေၾကာင့္ အေကာင္ငယ္မ်ိဳးစုံတို႔ အသံမ်ားဆူညံလွ်က္ရွိ

ေနသည့္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္အာရုံစူးစိုက္မႈမရရွိခဲ့။

ထို႔ေၾကာင့္ အိမ္ေအာက္ထပ္သို႔ဆင္းကာ မီးဖုိခန္းထဲ၀င္၍ေသာက္ေကာ္ဖီပူပူေလတစ္ခြက္ကိုေသာက္ရန္ ေဖ်ာ္လိုက္ျပီး အိမ္ေပၚထပ္သုိ့ ယူေဆာင္လာခဲ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္ ေအာက္ထပ္သုိ့ဆင္းသြား ခ်ိန္နွင့္ အေပၚသုိ့ ျပန္တက္ လာခ်ိန္သည္ မိနစ္အနည္းငယ္မွ်သည္ ကြာသည္ ဆုိေပမယ့္ 

        

  ထူးဆန္းသည္က  ဆူညံေနသည့္၀န္းက်င္သည္  ယခုအခါ

   မည္သည့္အသံမွ်မၾကားရေတာ့ေခ်။

               

 အိမ္အေပၚထပ္ရွိ တိုင္ကပ္နာရီကိုကၽြန္ေတာ္ၾကည့္လိုက္မိ၏

           

   " ၁၂ နာရီေတာင္ထိုးေတာ့မွာပါလား"

               ပတ္၀န္းက်င္တိတ္ဆိတ္မႈသည္ ကၽြန္ေတာ့အတြက္စာေရးခ်င္၏

             အေထာက္အကူျဖစ္ေပသည္ဟုယူဆလွ်က္ ေကာ္ဖီတစ္ငုံေသာက္ကာ

            စာေရးျခင္းကို ျပန္လည္စတင္ခဲ့ပါသည္။

                    "ခ်ပ္…….ခ်က္…..ခ်ပ္…….ခ်က္"

ကၽြန္ေတာ္ မည္မွ်အထိ စ်ာန္၀င္သြားသည္မသိ။ပတ္၀န္းက်င္သည္ ပို၍ပင္တိတ္ဆိတ္

လာခဲ့သည္။တိုင္ကပ္နာရီ လက္တံေရြ႕လ်ားေနသည့္အသံမွ်လြဲ၍မည္သို႔ေသာအသံမွ်

မၾကားရေပ။

             အခ်ိန္ကား ၁ နာရီလြန္ေနၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္အိပ္ခ်င္စိတ္မရွိေသး။

ခဏအၾကာ ကၽြန္ေတာ္၏ေနာက္ေက်ာဘက္မွ တျဖည္းျဖည္းေလွ်ာက္လာေနေသာ ေျခသံတခု ကိုၾကားလိုက္ရသည္။

           " ခၽြတ္……ခၽြတ္……ခ်တ္……ရွပ္….ရွပ္"

စာေရးေနေသာ ကၽြန္ေတာ္၏လက္ရပ္တန႔္သြားမိျပီး က်က္သိန္း ဖ်န္းကနည္း ထသြားမိသည္။  ထုိ့ေနာက္ အသံလာရာ အေနာက္သို႔ လွည့္ၾကည့္မိေသာ္လည္း ဘယ္အရာမွ်မေတြ႕ေပ။ကၽြန္ေတာ္ၿပဳံးလိုက္မိသည္။

အေၾကာင္းမွာ…… ကၽြန္ေတာ္ယခုေရးေနေသာ၀တၳဳေၾကာင့္ စိတ္နည္းနည္း

လႈပ္ရွားသြားျခင္းျဖစ္ဟန္တူေပသည္

            

 ကၽြန္ေတာ္သည္ ပရေလာကသားမ်ားအေၾကာင္းကိုစိတ္၀င္းစားသူျဖစ္သျဖင့္

ထိုအျခင္းအရာႏွင့္ပတ္သက္၍ အၿမဲတမ္းေရးေနမိခဲ့သည္။ယခုလည္း

           တေစၥေျခာက္ေသာည ဆိုတဲ့ ၀တၳဳကိုေရးေနျခင္းျဖစ္သည္။

အခ်ိန္လည္း

 ၁ နာရီခြဲေက်ာ္လြန္ေနၿပီျဖစ္သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္၏မ်က္လုံးမ်ားတျဖည္းျဖည္းေမွးဆင္း လာခဲ့သည္။

        သို႔ေပမယ့္ ၿပီးခါနီး ၀တၳဳကိုအဆုံးသတ္ခ်င္တာေၾကာင့္ အျမန္ေရးေနခဲ့မိပါသည္။

ကြမ္းတညတ္ခန္႔အၾကာ........

လမ္းမေပၚမွေခြးအူသံမ်ား အဆက္မျပတ္ထြက္ေပၚလာျခင္း

ေၾကာင့္ ၀ရန္တာမွ လွမ္း၍ကဲၾကည့္လိုက္မိေသာအခါ

 ရုတ္တရတ္....ျမင္လိုက္ရေသာ အရာေၾကာင့္

 ကၽြန္ေတာ္လန္႔ျဖန္႔သြားမိခဲ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္၏အိမ္ေရွ႕တည့္တည့္တြင္း

မည္းမည္း သ႑န္အရာတစ္ခုခုမားမားရပ္ေနၿပီး ကၽြန္ေတာ့အားေက်ာခိုင္းထားေပ

သည္။

ထိုအခ်ိန္ တြင္ ေလ တခ်က္ေ၀ွ ့ ယမ္းတိုက္ခတ္ လုိက္ေသာေၾကာင့္ ခ်မ္းစိမ့္ စိမ့္ အရာသာကုိ ခံစားမိ၏။

ကၽြန္ေတာ္ၾကက္သီးမ်ားထမိၿပီး ေက်ာခ်မ္းေသာေၾကာင့္ ရုတ္တရက္အေနာက္သို႔ ဖ်တ္ခနဲလွည့္ၾကည့္

လိုက္မိေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့္ အေနာက္ဘက္တြင္ရွိေသာ တံခါးေပါက္မွ အရိပ္မည္းသ႑န္ အရာတစ္ခုအိမ္ထဲသို႕၀င္သြားျခင္း

ျဖစ္သည္။

     

    ကၽြန္ေတာ္၏စိတ္မ်ားေယာက္ယက္ခတ္သြားခဲ့ျပီး

တဖန္ၿခံေရွ႕သို႔ျပန္လွည့္လိုက္ေသာအခါ  ျမင္ေတြ ခဲ့ ေသာ မည္းမည္းသ႑န္အရာကို မေတြ႔ရေတာ့ေပ။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစကာမူ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေၾကာက္ရြ႕ံတတ္သူမဟုတ္

ေသာေၾကာင့္ ဂရုမစိုက္ဘဲ ေရးလက္စ  ၀တၳဳကိုအဆုံးသတ္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။

           

ခဏတာေလညင္းခံရင္း အိပ္ေတာ့မည္ဟုဆုံးျဖတ္ကာ ၀ရန္တာမွေန၍

အိမ္ထဲသို႔၀င္ခဲ့ပါသည္။လက္က်န္ေကာ္ဖီကိုဆက္မေသာက္ေတာ့ဘဲ…..

အေပါ့အပါးသြားရန္ ေအာက္ထပ္သို႔ဆင္းခဲ့ပါသည္။အခ်ိန္မွာ ၂ နာရီေက်ာ္လြန္ခဲ့ၿပီ။

          

ကိစၥမ်ားၿပီးေသာအခါ အိပ္ဖို႔သာက်န္ရွိေတာ့သည့္အတြက္ အိမ္အေပၚထပ္သို႔

ျပန္လည္တက္လာခဲ့ျပီး ဘုရားခန္းႏွင့္ မနီးမေ၀းမွာပဲျဖစ္သလိုအိပ္ယာ

ခင္းလိုက္ပါသည္။

            

  ခဏအၾကာ…….ေအာက္ထပ္မွတစ္စုံတစ္ဦး၏လမ္းေလွ်ာက္သံမ်ားကို

ၾကားေနရပါသည္။

အရင္က….ယခုအိမ္သည္ သရဲေျခာက္တဲ့အိမ္တစ္အိမ္ျဖစ္ခဲ့သလို၊

႔၀ယ္ၿပီးသည့္ေနာက္ပိုင္း အိမ္ျပင္ေဆာက္ကာ ပရိတ္၊ပဌာန္းမ်ားလည္း

ရြတ္ခဲ့ၿပီးပါၿပီ။အဲ့ေနာက္ပိုင္းတြင္မူ မည္သည့္အသံမွ်မၾကားရသည္မွာ ယေန႔ထိတိုင္။

သို႔ေပမယ့္ ယခုညကား ကၽြန္ေတာ္၏စိတ္ေျခာက္ျခားတာလား၊သို႔မဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္

ေရးတဲ့၀တၳဳကိုျပန္ၿပီးစြဲလမ္းေနတာလား ေ၀ခြဲမရပါ။ေတြးေတာေနတာေတြကိုရပ္ၿပီး

ကၽြန္ေတာ္အိပ္ယာ ထက္တြင္လွဲေလွ်ာင္းလုိက္စဥ္...ရုတ္တရက္မီးျပတ္သြားေသာေၾကာင့္

ျခင္ေထာင္အျပင္ ဘက္ တြင္ မျငိမ္မသက္ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ရွိေနသည့္ အရာမ်ားကုိ

ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ေတြ လုိက္ရသည္...။   ကၽြန္ေတာ္ နွင့္ မနီးမေ၀း မွ အရာတခု သည္... တျဖည္းျဖည္း အနား ကပ္လာဟန္တူသည္....             

"ဘုရားေရ………….ငါဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ"

           စိတ္မွေရရြတ္လိုက္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္က်က္ေသေသသြားမိသည္။

ကၽြန္ေတာ္ဘာဆက္လုပ္ရေတာ့မည္နည္း။

စဥ္းစားေနစဥ္ မီးျပန္လာေသာေၾကာင့္

ညလင္းမီးမ်ား ျဖတ္ခနဲ႔ျပန္လင္းလာသည့္အခါ ကၽြန္ေတာ့မ်က္စိေရွ႕မွျမင္ေနရသည့္

အရာမ်ားေပ်ာက္ခ်င္းမလွေပ်ာက္သြားခဲ့ပါသည္။

                 သို႕ေသာ္….ကၽြန္ေတာ္အိပ္ရန္စိတ္မေျဖာင့္ေပမယ့္

 အခိ်န္လည္းေတာ္

ေလးညဥ့္နက္ေနသည္မို႔၀ရန္တာဘက္သို႔မ်က္ႏွာမူရင္း အိပ္ရာထက္တြင္လဲေလ်ာင္း

လိုက္ပါသည္။

မ်က္ခြံမ်ားတျဖည္းျဖည္းေလးလာၿပီး ေမွ;ကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ပါသည္။

၁ ၅ မိနစ္အၾကာတြင္ ရုတ္တရက္ အိပ္မက္ဆိုးမက္ေသာေၾကာင့္ အလန္႔တၾကား

ကၽြန္ေတာ္နိုးထလာခဲ့ပါသည္။

                 ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြ ေယာက္ယွက္ခတ္ေနျပီး...ေၾကာက္စိတ္ လည္း ၀င္လာခဲ့မိပါသည္..။

 ခဏအၾကာ….

        

ၾကမ္းျပင္ႏွင့္ကၽြန္ေတာ့နားကပ္ေနသည္မို႔ လူတစ္ေယာက္လမ္းေလွ်ာက္လာေသာ

ေျခသံကို အတိုင္းသာၾကားေနရပါသည္။

" ရွပ္….ရွပ္….ခၽြတ္…….ခၽြတ္"

ကၽြန္ေတာ္မ်က္ေမွာင္တခ်က္ႀကံဳ႕လို္က္ၿပီး

         ေတာက္ ! ဘယ္အရာက ငါ့စိတ္ကို ေျခာက္ျခားေအာင္လုပ္ေနသနည္း။

မိမိကိုယ္ကို ေမးခြန္းထုတ္ေနမိပါသည္။ထို႔အတြက္ …. ေနာက္ဘက္သို႔ဖ်က္ကနဲ

လွည့္ၾကည့္လိုက္ပါသည္။             

                     ဟင္………

           ကၽြန္ေတာ္အႀကံအိုက္သြားခဲ့သည္။ မည္သည့္မအရာမွ်မေတြ႕ရေပ။

ငါ့စိတ္ေတြေျခာက္ျခားတာေနမွာပါ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ျပန္အားေပးမိရင္း မ်က္စိ

ကိုစုံမွိတ္ကာ ေၾကာက္ရြံ႕မႈကို ဖယ္ရွားေနခဲ့မိပါသည္။

                   ဂီး………ဂီး…………ဂီ……

          ရုတ္တရက္ငွက္ဆိုးထိုးသံေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္မ်က္စိကို ဆတ္ကနဲဖြင့္လိုက္ၿပီး

ငွက္ကိုအျပစ္ေျပာမည္အျပဳ…

            ေတာက္………ငွက္စုတ္ကလဲတေမွာက္…….ေမွာက္….သ…ရဲ ရဲ….

                    သရဲ…….သရဲ…..သ……သ……….သ ….

ကၽြန္ေတာ့အသံမ်ား တိမ္၀င္သြားျပီး.....အတန္႔ၿငိမ္သက္သြားမိ၏။

ကၽြန္ေတာ္ေသေသခ်ာခ်ာျမင္ေနရသည္ကာ…….ကၽြန္ေတာ္၏အနီးကပ္….

ျခင္ေထာင္အေပၚတြင္ မသဲမကြဲ အရာတခု ရွိေနေသာ္ေၾကာင့္ ျခင္ေထာင္ အနည္းငယ္ ေအာက္သုိ့ နိမ့္က်ေနေပသည္..။။

ကၽြန္ေတာ္ဘာဆက္လုပ္ရမည္နည္း။

              

 မ်က္စိကိုျပန္မွိတ္ကာ ဘုရားစာမ်ားကိုစိတ္ကေရရြတ္ေနခဲ့မိပါသည္။

တဖန္.............

မရဲတရဲႏွင့္ မ်က္စိကိုျပန္ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ခုနကျမင္ေနေသာအရာ

မရွိေတာ့ေခ်။

          ဟူး………..စိတ္သက္သာရာနည္းနည္းရသြားေသာေၾကာင့္ ေၾကာက္စိတ္မ်ား

ကိုရႈိက္သံႏွင့္အတူျပန္၍မႈတ္ထုတ္လိုက္မိပါေတာ့သည္။

         

                               ***************************

             တီ…တီ….တီတီ…..တီ…..တီ

ညကေပးထားသည့္ ႏႈိးစက္ေလးအသံေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ႏိုးလာကာ ႏႈိးစက္ကိုပိတ္၍

နာရီကိုၾကည့္လိုက္မိ၏       

                      "၀ါး……….........၆ နာရီခြဲၿပီပဲ"

ျပန္၍ႏွပ္မေနေတာ့ဘဲ 

မ်က္ႏွာသစ္ရန္ ေရခ်ိဴးခန္းသို႔၀င္ခဲ့ပါသည္။ၿပီးလွ်င္ ႏြားနုိ ့ပူပူေလးတစ္ခြက္ကိုေဖ်ာ္ေသာက္ရင္း စိတ္ကိုလန္းဆန္းေစခဲ့ပါသည္။ 

                   ညကအျဖစ္အပ်က္ေတြကို သတိရၿပီး ေသခ်ာစဥ္းစားေနခဲ့ေသာ္လည္း

အိပ္မက္လား တကယ္လားဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သဲသဲကြဲကြဲမသိေတာ့ေခ်။

ျပန္ေတြးရင္း ေၾကာက္ရြံ႕ေနေပမယ့္ အိမ္ကသူေတြ႔ျပန္မလာခင္အခ်ိန္ထိတေယာက္တည္း

ဆက္ေနရင္း ထိုကဲ့သို႔ေသာညမ်ိဳးေတြကိုမည္ကဲ့သို႔ ျဖတ္သန္းရမည္နည္း။

                သို႔ေပမယ့္ ထိုေန႔ညမွလြဲ၍ က်န္ေသာညမ်ားတြင္ ပကတိတိတ္ဆိတ္

ၿငိမ္သက္ေနခဲ့ေပသည္။ထို႔ေၾကာင့္ ထိုညက အျဖစ္အပ်က္ကို အိပ္မက္ဟုသာ ထင္ျမင္

မိပါေတာ့သည္။

Thankyou**

Writing by -  ကာရံငယ္... 

http://yetayzakyaw528.blogspot.com

          

မိုးသည္းညရဲ့ စိတ္ကူးသံစဥ္

နိဒါန္း ___ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္တာ အျပစ္မဟုတ္ပါဘူး။ အဲ့ဒီစိတ္ကူးယဥ္မႈဟာ ထင္မွတ္မထားတဲ့အခ်ိန္၊ ေနရာမွာ တကယ္ျဖစ္လာခဲ့၊ ျဖစ္ပ်က္သြားခဲ့တဲ့အခါ မွင္သက္တြန္႔ဆုတ္ေနလိုက္လို႔ စိတ္ကူးယဥ္ျခင္းဟာ စိတ္ကူးယဥ္သက္သက္အျဖစ္ပဲ ကိုယ့္ရာဇဝင္မွာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေျပာစမွတ္အျဖစ္ တႏံု႔ႏံု႔ က်န္ရစ္သြားခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့.... ဒါဟာ အျပစ္ (သို႔မဟုတ္) ရြံ႕ေနာင္တပါ....။

(၁) ကြ်န္ေတာ္ကပဲ မိုးရက္ေတြကို ျမတ္ႏိုးေနမိတာလား၊ မိုးေန႔ရက္ေတြကပဲ ကြ်န္ေတာ္႔ကို တခုတ္တရ ျမတ္ႏိုးေနေစမိတာလား မသိ။ ကြ်န္ေတာ္႔အမွတ္တရေတြဟာ မိုးေရစက္ေတြ ျပည့္လွ်မ္းေနတတ္သလို၊ ကြ်န္ေတာ္ လြမ္းတမ္းမိတတ္တဲ႔ အရာေတြမွာလည္း မိုးေျဖာက္ေတြ ပါဝင္ပတ္သက္ေနတာကမ်ားပါတယ္။ အခုလည္း မိုးညတစ္ညရဲ႕ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ပံုျပင္ကို ကြ်န္ေတာ္ သြားသတိရမိျပန္တယ္။ နင့္ခနဲ ခံစားခ်က္ေတြ ပ်ိဳ႕တက္လာမိတာကလြဲလို႔ ကြ်န္ေတာ့္ဒဏ္ရာေတြကေတာ့ က်က္သြားခဲ့ပါျပီ. . . .။


(၂) ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ကထြက္ခဲ့ေတာ့ ညေန ၆နာရီေလာက္လို႔ ထင္ပါတယ္။ Adidas ေဘး လြယ္အိတ္ အနက္ေရာင္ကေလးထဲမွာ ေက်ာင္းသံုးရုရွားဖတ္စာ စာအုပ္ ၂ အုပ္ေလာက္ႏွင့္ မွတ္စုစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္။ ေနာက္ ေဘာလ္ပင္၊ ခဲတံ၊ မွင္ဖ်က္ေဆး စတာေတြ ထည့္ထားတဲ့ zip တပ္အိတ္ငယ္ေလးတစ္ခု။ ဒါ ကြ်န္ေတာ္ဘယ္သြားသြား အျမဲထည့္သြားျဖစ္တာေလးေတြ။ လြယ္အိတ္ထဲဘာမွမရွိဘဲႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္အျပင္ေလွ်ာက္မသြားတတ္။ အဲ.. ဒီေန႔က်မွ ေမ့က်န္ ရစ္ခဲ႔တာက ကြ်န္ေတာ္ဘယ္သြားသြားေဆာင္ျဖစ္တဲ့ ထီးကေလး။ ကြ်န္ေတာ္ကလက္ထဲမွာ ဘာမွမကိုင္သြားရရင္ေနမယ္၊ ဟိုနားဒီနားေလး လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရင္ေတာင္ ထီးတစ္ေခ်ာင္း ေတာ့ အျမဲယူသြားတာမဟုတ္လား။ အရင္က ေဂါက္ထီးရွည္ကို ကိုင္ေလ့ရွိေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္း အျမဲေဆာင္သြားျဖစ္တာကေတာ့ ဖဲသားေခါက္ထီးပါပဲ။ ေဂါက္ထီးက ဘတ္စ္ကားစီးရင္ အဆင္မေျပဘူးေလ။ ေက်ာင္းကမိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းေတြဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုအျမဲ စေနာက္ေလ့ရွိတယ္။ ေယာက်္ားေလးတန္မဲ့ ေနပူမခံ၊ ေခြ်းထြက္မခံ၊ မိုးစိုမခံ၊ ထီးၾကီး တကားကားနဲ႔ အျဖစ္သည္းလွခ်ည္ရဲ႕တဲ့။ ေျပာပါေစေလ။

ဘာရယ္ညာရယ္မဟုတ္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ဘယ္ကိုသြားမယ္လို႔ ဦးတည္ခ်က္မရွိဘဲ ဒီလိုပဲ ညေနခင္းအိမ္မွာေနေလ့မရွိတာမို႔ ျမိဳ႕ထဲဘက္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ရုပ္ရွင္ေကာင္းရင္ ဝင္ၾကည့္မယ္။ အင္တာနက္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္ဆိုင္ဝင္၊ အြန္လိုင္းတက္ျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဆံုခဲ့ရင္ခ်ိန္းျပီးသြားေတြ႔လိုက္မယ္။ စကားစျမည္ေျပာၾကမယ္။ ဒါမွမဟုတ္လည္း လိုင္းကားေလွ်ာက္စီးျပီး အေအးေလးဘာေလး ဝင္ေသာက္မယ္ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္က ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိဘဲ အျပင္ထြက္ေနရတာကို ႏွစ္သက္တဲ့သူမဟုတ္လား။ ေက်ာင္းကျပန္ေရာက္၊ ေရမိုးခ်ိဳး၊ ထမင္းစားေသာက္၊ အိမ္စာတခ်ိဳ႕ေရးျပီးတာနဲ႔ ကမန္းကတန္းျပန္ထြက္လာခဲ့တာမို႔ လြယ္အိတ္ထဲမွာ ထီးပါလား၊ မပါလားစစ္ဖို႔ ေမ့သြားတယ္။ ဆူးေလဘုရားလမ္းမွတ္တိုင္မွာ ဆင္းလိုက္တဲ့အခ်ိန္ကစျပီး ရန္ကုန္ျမိဳ႕ ေကာင္းကင္မွာ မိုးေတြအံု႔ဆိုင္းေနခဲ့ျပီ။ အဲ့ဒီက်မွပဲ ထီးက်န္ ခဲ့တယ္ဆိုတာ သတိရေတာ့တာ။ ကြ်န္ေတာ္ကားလမ္းကူးျပီး ရုပ္ရွင္ရံုေတြဘက္ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕လယ္ေခါင္ရဲ႕ ညေနခင္းကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ဆူညံလႈပ္ရွားေနလ်က္က သာယာေပ်ာ္ရႊင္ေနတာပါပဲ။


(၃) ေရွ႕ေဆာင္၊ ေနျပည္ေတာ္..။ တင္ထားတဲ့ႏိုင္ငံျခားကားေတြအားလံုး ကြ်န္ေတာ္ၾကည့္ျပီးျပီ။ ဘာမွလည္းအသစ္မတင္ေသးဘူး။ စိတ္ေလသြားတယ္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕မွာရွိတဲ့ ဘယ္ရံုက၊ ရုပ္ရွင္တစ္ကားကို ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္တင္ျပီး၊ ဘယ္ရက္မွာအသစ္လဲတယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ဘယ္ေတာ့မွ မွတ္မထားဘူး။ ပံုေသရွိ၊ မရွိလည္း စိတ္မဝင္စားဘူး။ ေက်ာင္းကသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္မဟုတ္တစ္ေယာက္ကို ေမးလိုက္တာနဲ႔ ဘယ္ရံုဘာကားဆိုတာ သိႏိုင္တာကိုး။ ဒီေန႔ေက်ာင္းမွာ tutorial နဲ႔မို႔ ေမးျဖစ္ခဲ႔ဖို႔ သတိေတာင္မရဘူး။ ရုပ္ရွင္ရံုေတြ ေဘးကပ္လ်က္က သီခ်င္းေခြဆိုင္နဲ႔ စာအုပ္ဆိုင္ေတြမွာ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ႔ ခဏအခ်ိန္ျဖဳန္းလိုက္မိတယ္။ မဝယ္ျဖစ္ဘူး။ ေကာ္ဖီေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး ထိုင္မေသာက္ေနေတာ့ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ပိုက္ဆံမ်ားမ်ားစားစားမွ မပါလာဘဲ။ ဒါေပမယ့္ထိုင္ေနက် Aroma ဆိုင္ေလးထဲကိုေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ တစ္ခ်က္ရွိဳးမိလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီမွာ စေတြ႔တာပဲ။

ႏိုင္ငံျခားသူတစ္ေယာက္။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အရင္က Flixster.com မွာ စရင္းႏွီးျပီး အျပင္မွာ တစ္ၾကိမ္ဆံုေတြ႔ဖူးလို႔ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သြားခဲ့တဲ့တစ္ေယာက္။ Dr. Lauraine Flanders။ အဂၤလန္သူ။ Bournemouth ျမိဳ႕ဇာတိ။ အသက္က၂၇ႏွစ္။ ဒီက NGO တစ္ခုမွာ တာဝန္အရ အလုပ္လာလုပ္ေနတဲ့သူ။ တီဘီေရာဂါ ပေပ်ာက္ေရးဌာနတစ္ခုမွာလို႔ သူေျပာဖူးတယ္။ သူမတူတဲ့အျပံဳးခ်ိဳခ်ိဳေၾကာင့္ သူ႔ကိုတန္းမွတ္မိလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ႏိုင္ငံျခားသားမိတ္ေဆြလည္း သိပ္မ်ားမ်ားစားစားမွ မရွိတာဘဲကိုး။ အစိမ္းေရာင္ သန္းတယ္ဆိုရံုေလး အေရာင္ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ရင္ဟိုက္စြပ္က်ယ္အကႌ်ကို ဝတ္ထားတယ္။ ေအာက္က သာမန္ခ်ည္သား ေဘာင္းဘီတိုနဲ႔ပဲ။ စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုဖတ္ေနရင္းက ကြ်န္ေတာ့္ကိုျမင္သြားျပီး လွမ္းျပံဳးျပတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ မတ္တပ္ထရပ္လိုက္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ရွိရာ ဆိုင္ျပင္ကိုထြက္လာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လိုက္ၾကျပီး ကြ်န္ေတာ္႔ကိုဆိုင္ထဲဝင္ဖို႔ သူကပ်ဴပ်ဴငွါငွါဖိတ္ေခၚတယ္။ Coffee တစ္ခြက္ေလာက္ treat လုပ္ပါရေစတဲ႔။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ပိုက္ဆံမ်ားမ်ားမပါခဲ့တာ သတိရျပီး ကိုယ္ကလည္း မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က ဝယ္တိုက္မွာကို သိပ္မလိုလားတာမုိ႔ အတင္းကာေရာပံုစံမျဖစ္ေအာင္ ခပ္ပါးပါးေလးဘဲ သြယ္ဝိုက္ျပီးျငင္းလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ထင္မွတ္မထားဘဲနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဒုတိယအၾကိမ္ေျမာက္ ထပ္ဆံုဆည္းျဖစ္ၾကတာမို႔ စကားနည္းနည္းပါးပါးေတာ့ ေအးေဆးေျပာမွ ေကာင္းမယ္လို႔တြက္ျပီး ဟိုနားဒီနားလမ္းေလွ်ာက္ရင္း အပ်င္းေျပစကားေျပာၾကရေအာင္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ကပဲ သူ႔ကိုဖိတ္လိုက္ပါတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာေလးဝင္းပသြားျပီး ခ်က္ခ်င္းဆိုင္ထဲျပန္ဝင္၊ ေငြရွင္းျပီးတာနဲ႔ သူ႔စာအုပ္ေလးေကာက္ျပီး ျပန္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ဒီလိုက်ေတာ့ သူ႔အသြင္က ဆရာဝန္ဆိုတဲ့ ဂုဏ္မာန္ေတြကြာက်ျပီး ပီဘိ ကေလးငယ္ အျဖဴထည္ေလး သက္သက္ပါပဲလား။

(၄) သူက ရန္ကုန္မွာေနတာသိပ္မၾကာေသးေပမယ့္ လမ္းေတြကို ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနျပီး စားေသာက္ဆိုင္ေကာင္းေကာင္း ေတြကိုလည္းအလြတ္ရေနပါျပီ။ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္ သူေျပာျပေနတဲ့ သူညေနစာသြားစားဖူးတယ္ဆိုတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ နာမည္ေတြ၊ ေနရာတဝိုက္ေတြကို ေကာင္းေကာင္းမသိပါဘူး။ ဒီအေၾကာင္းေတြ သူဘာျဖစ္လို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာျပေနသလဲ ကြ်န္ေတာ္ေသခ်ာ မေတြးတတ္ဘူး။ ေရာက္တတ္ရာရာေျပာေနရင္းက သူကဒီ အေၾကာင္းဘက္ကို စကားလွည့္လိုက္တာမို႔ပါ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အလိုက္သိစြာပဲ သူဗိုက္ဆာေနျပီလားလို႔ ေမးလိုက္ပါတယ္။ သူက ေခါင္းကိုသြက္ခနဲခါရင္း လင္းလင္းပြင့္ပြင့္ျပန္ျပံဳးျပတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ သူနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕က လူသြားလမ္းေတြနဲ႔ ေစ်းသည္တခ်ိဳ႕ရဲ႕ ေနပံုထိုင္ပံု ဘဝေတြနဲ႔ပတ္သက္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္လာၾကရင္း စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႔ေနမိ ျပန္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာျပသမွ်ကို သူက ေလးေလးနက္နက္ နားစိုက္ေထာင္ေနျပီး သူမရွင္းတာေလးေတြဆိုရင္လည္း ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းပဲ ျပန္ေမးပါတယ္။ သူ႔ဘက္ကလည္း ဝင္ေဆြးေႏြးပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆူးေလ Hitachi Tower နားကေန အေပၚလမ္းအတိုင္း ေလွ်ာက္လာလိုက္ၾကတာ ပုဇြန္ေတာင္မီးပြိဳင့္နားေရာက္တဲ႔အထိပါပဲ။ ေျခေထာက္ေညာင္းလို႔ ေညာင္းမွန္းေတာင္မသိပါဘူး။ အဲ႔ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေဝါခနဲရွဲခနဲ မိုးေအာ္သံကိုၾကားလိုက္ရတယ္။ တမုဟုတ္ခ်င္းပဲ မိုးစက္ေလးေတြ ဖြဲခနဲက်ဆင္းလာတယ္။ နီးရာသစ္ပင္ၾကီးတစ္ခုေအာက္ကို ေျပးဝင္လိုက္ၾကျပီး ကြ်န္ေတာ္႔တု႔ိအျဖစ္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၾကည္႔ရင္း ဘာရယ္မဟုတ္ဘဲ ရယ္ေမာမိၾကတယ္။

ဖြာဆင္းက်လာေနတဲ႔ မိုးစက္မႈန္ေတြကိုၾကည္႔ရင္း ကြ်န္ေတာ္ထီးေမ႔က်န္ခဲ႔တယ္ဗ်ာ..လို႔ သူ႔ကိုလႊတ္ခနဲေျပာမိေတာ႔ ကြ်န္မလည္းအတူတူပါပ ဲတဲ့။ ႏိုင္ငံျခားသူေတြ ထီးကိုင္ျပီးေလွ်ာက္သြားတာ တစ္ခါမွမျမင္ဖူးဘူးလို႔ ကြ်န္ေတာ္က အထြန္႔တက္မိေတာ့ သူက ျပံဳးတံု႔တံု႔နဲ႔ျပန္ေျဖတယ္။ သူကႏိုင္ငံျခားသူျဖစ္ေပမယ့္ အခု ျမန္မာျပည္မွာေနတဲ့အတြက္ သူ႔ကိုယ္သူ ျမန္မာလူမ်ိဳးလို႔ပဲခံယူထားတယ္တဲ့။ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ က်န္းမာေရး တစ္စိတ္တစ္ေဒသကို ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေပးေနရတဲ႔ သူ႔အလုပ္အတြက္လည္း သူဂုဏ္ယူတယ္တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာမေလး တစ္ေယာက္လိုပဲ သူေနတယ္ထိုင္တယ္ သြားတယ္လာတယ္ စားေသာက္တယ္တဲ့။ သူ႔ကိုျမန္မာမေလး တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ပဲ ေလာေလာဆယ္ျမင္ေစခ်င္ပါတယ္တဲ့။ သူထီးေဆာင္းတတ္တယ္၊ (မရိုမေသ) ထဘီဘယ္လို ဝတ္ရမလဲဆိုတာသိတယ္၊ သနပ္ခါးလည္း လူးတတ္တယ္၊ ျမန္မာစကားတခ်ိဳ႕လည္း ေကာင္းေကာင္းေျပာတတ္ေနျပီတဲ့ (ေျပာရင္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို သူသိသမွ် ျမန္မာစကားလံုးတခ်ိဳ႕ကို မပီကလာပီကလာ ရြတ္ျပေနပါေသးတယ္)။ သူ႔အေျဖက ရွင္းလင္းျပီး သေဘာက်စရာေကာင္းလို႔ ကြ်န္ေတာ္သူ႔ကို အဲ့ဒီေနရာမွာတင္ မတ္တပ္ရပ္ျပီး အၾကာၾကီးစိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ လူတန္းစားလံုးဝ မခြဲျခားတတ္ဘဲ ဒုကၡေရာက္ေနသူေတြအတြက္ ႏိုင္ငံေတြအဆင့္ဆင့္ျခားျပီး တစ္နယ္တစ္ေက်းျဖစ္တဲ့ ဒီျမန္မာႏိုင္ငံကိုမွ လာေရာက္တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕စိတ္ဓါတ္ကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ၾကိတ္ခ်ီးက်ဴးေနမိတယ္။ မိုးမႈန္မိုးမႊားေလးေတြကပ္ေနတဲ႔ ေငြေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ သူ႔ဆံပင္က အိတြဲ႔တြဲ႔လိပ္ေခြဆင္းေနျပီး ရွင္းလင္း ေခ်ာေမြ႔ေနတဲ႔ သူ႔မ်က္ႏွာျပင္ေလးက တင္းတင္းရင္းရင္းနဲ႔ က်က္သေရရွိလိုက္တာ...။

(၅) မိုးက မစဲေတာ့တဲ့အျပင္ ေလၾကမ္းေတြပါခတ္လာျပီး ပိုလို႔ပိုလို႔ သည္းလာပါေတာ့တယ္။ အနားမွာေတြ႔တဲ့ ကြမ္းယာဆိုင္ကေန ကြ်န္ေတာ္ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္၂အိတ္ဝင္ဝယ္လိုက္ျပီး လြယ္အိတ္ထဲက ရွိသမွ် စာအုပ္ေတြေရာ အကုန္လံုးကို အိတ္နဲ႔ ၂ထပ္စြပ္လိုက္ပါတယ္။ ျပီးမွ လြယ္အိတ္ၾကိဳးကို ခပ္တိုတိုၾကပ္ျပီး ျပန္လြယ္လိုက္တယ္။ သူက ကြ်န္ေတာ္လုပ္ပံုကိုင္ပံုေတြကိုၾကည္႔ျပီး ဘာေတြသေဘာက်ေနေလတယ္ မသိ။ ျပံဳးစိစိ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္နဲ႔ လုပ္ေနတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ သူက ကြ်န္ေတာ္လံုးဝမထင္မွတ္ထားတဲ႔ စကားတစ္ခြန္းကို ဆိုတယ္။ မိုးေရထဲ လမ္းေလွ်ာက္ၾကရေအာင္တဲ့။ သူကမိုးရြာရင္ သိပ္ေပ်ာ္တယ္ဆိုပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း မိုးရြာတာကို ႏွစ္သက္ေပမယ့္ သူ႔ေလာက္ၾကီး လိုလိုလားလား ခံုခံုမင္မင္ၾကီး မိုးကိုမစြဲလမ္းဘူး။ သူငယ္ငယ္ေလးတုန္းက ေဝးလံလွတဲ့ေက်ာင္းကို မိုးရြာၾကီးထဲမွာ မိုးကာအက်ႌေလးဝတ္ရင္း စက္ဘီးေလးနဲ႔သြားရသတဲ့။ သူေက်ာင္းကျပန္လာရင္ သူ႔ေမေမက ေပါင္မုန္႔ေျခာက္နဲ႔ ဘီစကြပ္ေႏြးေတြ စီစဥ္ထားျပီး ေကာ္ဖီက်ဲက်ဲတစ္ခြက္ကို အဆင္သင့္ေဖ်ာ္ ေစာင့္ေနေလ့ရွိတယ္တဲ့။ သူငယ္ငယ္တုန္းက ခ်ိဳ႕ခ်ိဳ႕တဲ့တဲ့ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ဘဝေန႔ရက္ေတြကို တမ္းမွန္းလြမ္းဆြတ္ရင္း ကြ်န္ေတာ့္ကို သူေျပာျပဖူးတယ္။ သူနည္းနည္းကေလးမွ အားငယ္သိမ္ငယ္မႈမျဖစ္ခဲ့ဘဲ သူ႔ေမေမနဲ႔အတူ ဘဝကိုမိုးေရစက္ေတြၾကားမွာ ရဲရဲၾကီးျဖတ္သန္းလာခဲ့တယ္တဲ့။ သူ႔ရဲ႕ျပတ္ေၾကာမာထန္ေနတဲ့ စိတ္ဓါတ္ကို သူ႔မ်က္ဝန္းေတြထဲမွာေတာင္ ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔ေနခဲ့ရတာပါ။

သူက အဲ့ဒီလိုစကားဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္လံုးထဲ ဒရာမာရုပ္ရွင္ကားေတြထဲကလို မိုးရြာၾကီးထဲ ေကာင္ေလးနဲ႔ေကာင္မေလး လက္အတူ တြဲျပီး လမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္ေပါ့။ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ရွက္ရယ္ရယ္လိုက္မိတာကို သူကေသခ်ာအကဲခတ္ေနခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ပိုလို႔ေတာင္ ရွက္သြားျပီး ဟိုဘက္ကားလမ္းမဆီကို မ်က္ႏွာလႊဲပစ္လိုက္တယ္။ သူကကေလးတစ္ေယာက္ကို ခပ္မင္မင္ ေခ်ာ့ျမွဴတဲ့စတိုင္လ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ဆံပင္နက္ေတြကို ခပ္ဖြဖြပုတ္ျပီး ရယ္ေမာေနတယ္။ အင္း.. တကယ္လည္း ကြ်န္ေတာ္က သူ႔ေမာင္ငယ္သာသာအရြယ္ေလးပဲ ရွိတာကိုး။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွျပန္မေျပာျဖစ္လိုက္ပါဘူး။ တစ္စံုတစ္ခု ဆြတ္ပ်ံ႕မႈကေလးေတာ့ သူ႔လက္ေဖြးေဖြးေတြကတစ္ဆင့္ ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ဘတ္ထဲအထိ ေႏြးခနဲစီးဆင္းသြားခဲ့ပါတယ္။

(၆) ေသခ်ာတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုး အေတာ္႔ကိုစိတ္ကူးယဥ္ၾကတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္မိုးအရမ္းသည္းေတာ့ လမ္းဆက္ ေလွ်ာက္လို႔ မေကာင္းေတာ့တဲ့အတြက္ေရာ သူအေအးမိမွာစိုးတဲ့အတြက္ေရာ ကြ်န္ေတာ္ကေလာေလာဆယ္ ကားစီးသြားၾကျပီး လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္ရင္ သူ႔ဟိုတယ္လ္အနီးအနား တစ္ေနရာရာေရာက္မွပဲ ဆင္းေလွ်ာက္ၾကတာေပါ့လို႔ တိုက္တြန္းေတာ့ သူကၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ သေဘာတူပါတယ္။ ဒါမွလည္းသူ႔အတြက္ အဆင္ေျပမယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ထင္လို႔ပါ။ သူ႔ကိုလိုက္ပို႔ျပီးမွ ကြ်န္ေတာ္ကကားတစ္စီးစီးနဲ႔ ျဖစ္သလ ိုျပန္လည္းရတာပဲ။ သူ႔တိုက္တြန္းခ်က္အတိုင္း ကြ်န္ေတာ္တု႔ိ ေတြ႔တဲ႔ေနရာကေနတားျပီး လိုင္းကားစီးလိုက္ၾကပါတယ္။ သူကဘတ္စ္ကား စီးရတာကို အသားက်ေနသလို ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္တဲ့ပံုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဟိုင္းလက္စ္ကားျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ သူ႔ကို ေခါင္းခန္းထဲမွာ ထိုင္ေစျပီး ကြ်န္ေတာ္က အေနာက္မွာပဲေနရာရပါတယ္။ မိုးကမရပ္ေတာ့ပါ။ ေနေတာင္ အေတာ္ေစာင္းသြားျပီ။ ထီးမထည့္ခဲ့မိတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ဆဲလိုက္မိတယ္။ ရာသီဥတုကိုယ္၌ေရာ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးေရာ ခပ္စိမ့္စိမ့္ ျဖစ္ေနၾကပါျပီ။

တာေမြအဝိုင္းထိပ္ကေန ကားတစ္ခါေျပာင္းစီးၾကရျပန္ပါတယ္။ ေတာ္ေသးတာက ကားသိပ္မၾကပ္တာပါ။ သြားမွာက Sedona Hotel မဟုတ္လား။ သူက ရန္ကုန္မွာေနသမွ် ကာလပတ္လံုး Sedona (ဒါမွမဟုတ္) Summit Park View ႏွစ္ခုမွာပဲ တည္းေလ့ရွိပါတယ္။ တစ္လစာျဖစ္ျဖစ္ ၾကိဳတင္ေငြေခ်ထားႏွင့္ျပီး မႏၱေလးရံုးခြဲဆင္းရတဲ့အခုိက္ ဆိုရင္လည္း မႏၱေလးကျမမႏၱလာဟိုတယ္လ္မွာပဲ တည္းတတ္ပါတယ္။ ဟိုတယ္လ္က ဝန္ထမ္းေတြနဲ႔ေတာင္ သူအေတာ္ခင္ေနျပီလို႔ဆိုပါတယ္။ ဒုတိယအၾကိမ္စီးတဲ႔ ကားကေတာ့ကားၾကီးမို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေနရာမရေတာင္ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိ မတ္တပ္ရပ္ရင္း စကားေတြတရစပ္ေျပာေနမိၾကတယ္။ ကားေပၚကခရီးသည္တခ်ိဳ႕က ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ကြက္ၾကည့္ ကြက္ၾကည့္နဲ႔။ ဆူညံေနလို႔နဲ႔တူပါရဲ႕။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ရုတ္တရက ္ရယ္ေမာရင္း အသံက်ယ္သြားလုိက္.. ရွဴး..ဆိုျပီး တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ သတိေပးလိုက္၊ ထပ္ရယ္လိုက္နဲ႔ အင္မတန္ေပ်ာ္ရႊင္ လတ္ဆတ္ေနတဲ့ မိုးသည္းညဦးပိုင္းေလး ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။

(၆) Sedona မေရာက္ခင္ တစ္မွတ္တိုင္အလိုမွာဆင္းလိုက္ၾကျပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ စိတ္ကူးယဥ္ထားၾကသလို ကမၻာေအးဘုရားလမ္းအတိုင္း မိုးသည္းသည္းထဲ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ မိုးစက္ေတြ ဖြားခနဲဖြားခနဲ လြင့္စင္သြားတဲ႔ ကတၱရာလမ္းမၾကီးရဲ႕ရင္ဘတ္က ကြ်န္ေတာ့္ ႏွလံုးခုန္သံနဲ႔ထပ္တူ အျပိဳင္လႈပ္ခတ္ဟစ္ေၾကြးေနပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူကေတာ့တရားဝင္ေဖာ္ထုတ္ခြင့္ရွိျပီး ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ အသံတိတ္ လိႈက္ဖိုေနရတာပါ။ ကားေတြ တစ္စီးစ၊ ႏွစ္စီးစ ျဖတ္ျဖတ္သြားၾကတယ္။ Lauraine က မ်က္ႏွာေလးေခါင္းေမာ့ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ဆန္႔တန္းရင္း ဖိနပ္ျဖဴေလးကိုခြ်တ္၊ လက္ကကိုင္ျပီး ေရွ႕ ၄၊ ၅ ကိုက္ေလာက္ကို ေျပးသြားပါတယ္။ ပါးစပ္ကလည္း ျမန္မာလို ေအာ္လိုက္ပါေသးတယ္။ “ကြ်န္မ မိုးကိုခ်စ္တယ္” တဲ့....။ တစပ္တည္း B.J. Thomas ရဲ႕ သီခ်င္းစာသားေလးတစ္ခုကို ခပ္တိုးတိုး ရြတ္လိုက္တယ္။

ိ“Raindrops keep fallin' on my head
But that doesn't mean my eyes will soon be turnin' red
Cryin's not for me
'Cause I'm never gonna stop the rain by complainin'
Because I'm free
Nothin's worryin' me . . . .”

ဖြဖြေလးနင္းသြားတဲ့ သူ႔ေျခဖဝါးျဖဴျဖဴေတြမွာ စင္ၾကယ္တဲ႔မိုးစက္ေတြကပ္ပါသြားတယ္။ အင္းလ်ားကန္ေရျပင္ကို တရစပ္သုတ္ျဖဴး ျဖတ္တိုက္လာတဲ့ ေလညင္းေအးေအးေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တစ္ခ်က္ေလာက္စိမ့္သြားေပမယ့္ ကေလးငယ္တစ္ဦးလို မိုးေရထဲေျပးလႊား ေအာ္ဟစ္ေနတဲ့ သူ႔ကိုမွင္သက္တိတ္ဆိတ္စြာပဲ ၾကည္႔ေနမိခဲ့တယ္။ လွလိုက္တာ Lauraine ရယ္....။

(၇) သူ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္ကို မ်က္ႏွာျပန္မူလိုက္ျပီး ေနာက္ျပန္ ခပ္ျဖည္းျဖည္းေလး လမ္းေလွ်ာက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း တံု႔ေႏွးတဲ့ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ေပါ့။ ခဏတာေတြကို ကြ်န္ေတာ္သိပ္ျမတ္ႏိုးတတ္ေနျပီေလ။ Sedona Hotel ၾကီးကေတာ့ မီးေရာင္ေတြတထိန္ထိန္နဲ႔ ဟိုေရွ႕နားမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို မိန္႔မိန္႔ၾကီး ထိုင္ေစာင့္ေနျပီ။ သူေလးကေတာ့ သိပ္ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးထူးေနတဲ့အျပံဳးနဲ႔ ေခါင္းေလးကို ဘယ္ယိမ္း ညာယိမ္းလုပ္ေနတယ္။ လမ္းမၾကီးတစ္ခုလံုး သူနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ ႏွစ္ေယာက္တည္းရွိေနတဲ့အတိုင္း။ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းလို႔..။ သူ႔ေျခလွမ္းေတြကို ရုတ္တရက္ တံု႔ခနဲရပ္လိုက္ျပီး မၾကည္မလင္ျဖစ္ေနဟန္တူတဲ့ ကြ်န္ေတာ္႔မ်က္ႏွာကို ေသခ်ာစိုက္ၾကည့္တယ္။ ျပီးေတာ့ေမးတယ္။ မေပ်ာ္ဘူးလားတဲ့...။ မိုးေရေတြထဲ ကြ်န္မနဲ႔လမ္းေလွ်ာက္ရတာကိုေလတဲ့...။ သိပ္ေပ်ာ္တာေပါ့.. လို႔ ကြ်န္ေတာ္က ေျပာလိုက္ျပီး သူ႔ေနာက္ထပ္ ေမးခြန္းမလာခင္ တခါတည္း ဆက္ေျဖလိုက္တယ္။ “But. . . I'm feeling so afraid if you could never be with me like this moment ever again!”

သူ ရယ္ပါေလတယ္။ ျပီးေတာ့ေမးတယ္။ အခုခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ေရာသူေရာ ထီးကိုယ္စီပါလာခဲ့မယ္ဆိုရင္ အခုလို လမ္းေလွ်ာက္ၾကဖို႔ ျဖစ္လာဦးမယ္ထင္လားတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္မေျပာတတ္ဘူး။ ေလွ်ာက္ျဖစ္ၾကဖို႔ သူကစျပီး အၾကံရလို႔ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္ အံ့ၾသခဲ့ရေသးတာမဟုတ္လား။ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ျပီး သူ ထပ္ရယ္ျပန္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္အသည္းယားလာတယ္။ သူကဆက္ေျပာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေရာ သူေရာ အျမဲ ထီးကိုင္ျဖစ္ၾကတာခ်င္းအတူတူ ဒီေန႔က်မွ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက ထီးေမ့က်န္ခဲ့ၾကတယ္။ ျပီးေတာ႔ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲ ျမိဳ႕ထဲတစ္ေနရာမွာ လာဆံုျဖစ္ ၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ မိုးရြာေတာ့မွာ သိသိၾကီးနဲ႔ မရြာေလာက္ေသးပါဘူး၊ ရြာေတာ့လည္း ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ေလွ်ာက္မွာပဲဆိုတဲ့ မသိစိတ္ကေန လက္ခံတိုက္တြန္းလို႔ အခု ဒီေနရာကိုေတာင္ ေရာက္ေနၾကျပီတဲ့။ အဲ့ဒါကို destined အရ ျဖစ္လာတာပါလို႔ မယူဆၾကဘူးဆိုပါစို႔...။ ဒါဆို ဒီအေျခအေနျဖစ္လာေအာင္ ဘယ္သူေစခိုင္းခဲ့တာလဲတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္ေပါ့လို႔ ကြ်န္ေတာ္က ေျဖလိုက္တယ္။ သူက လက္မကေလးေထာင္ျပျပီး ဒါပဲေပါ့..ဆိုတဲ့ ပံုစံမ်က္ႏွာေပးလုပ္ျပတယ္။

ကြ်န္ေတာ္သေဘာေပါက္သြားတယ္။ သူဆိုလိုတာက ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳး ဒီလိုအခိုက္အတန္႔မ်ိဳးကို ဖန္တီးခ်င္ရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္အေပၚမွာပဲ မူတည္တယ္ဆိုတဲ့သေဘာ။ သူက ကံၾကမၼာဆိုတာကို သိပ္ယံုၾကည္ပံုမရဘူးလို႔ ကြ်န္ေတာ္ ခပ္မဆိတ္ ေတြးလိုက္တယ္။ စိတ္ထဲမွာ ေပ်ာ္ေနရမယ့္အစား ဝမ္းနည္းအားငယ္သလိုလို၊ အင္အားခ်ိနဲ႔ေနသလိုလို ခံစားရတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မ်က္လံုးေတြထဲကအျပံဳးကို ကြ်န္ေတာ့္ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔ အားတင္းျပီး တံု႔ျပန္လိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ပုခံုးေလးကို ညာလက္နဲ႔ သိုင္းဖက္လိုက္တယ္။ သူက အလိုက္တသိပဲ ဦးေခါင္းေလးကို ကြ်န္ေတာ့္ပုခံုးဆီ မွီငဲ့လိုက္တယ္။ အခုမွ ကြ်န္ေတာ္ အစစ္အမွန္ ျပံဳးႏိုင္ပါေတာ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကိုက အေတြးေခါင္ျပီး ပူတတ္ရန္ေကာေလ.. လို႔ပဲ စိတ္ထဲမွာ မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္။ ခုနက ေလးေနတဲ့ စိတ္ေတြ အားငယ္ေနတဲ့စိတ္ေတြ မိုးစက္သစ္ေတြနဲ႔အတူ ျပန္ျပီးေပါ့ပါးလန္းဆန္းလာတယ္။ မိုးေတြကလည္း ေအးလိုက္တာ...။

(၈) ကြ်န္ေတာ္... ဟိုတယ္လ္နားေရာက္ေလ မျပန္ခ်င္ေတာ့ေလ... ေနာက္ျပီး... သူနဲ႔မခြဲခ်င္ေတာ့ေလ...။ ဒါေပမယ့္ခြဲခြာျခင္းဆိုတဲ့ ဓမၼတာၾကီးကို ဘယ္သူလြန္ဆန္ႏိုင္လို႔လဲ။ ေခတၱခြဲခြာရျခင္းျဖစ္ပါေစလို႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္ၾကိတ္ဆုေတာင္းေနမိတယ္။ ဟိုတယ္လ္ေဘးက စက္မႈ(၁)လမ္းေပၚေရာက္ေတာ့ သူကဖိနပ္ျဖဴေလးကို ပလက္ေဖာင္းေပၚပစ္ခ်လိုက္ျပီး စိုရႊဲေနတဲ့လက္ေတြနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ခါးကိုဖက္လိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ရီေဝေဝၾကည္႔တယ္။ သူလည္း ကြ်န္ေတာ့္လိုပဲ ခံစားေနရမလား...။ ခုထိ ကြ်န္ေတာ္သူ႔ကို ခ်စ္ပါတယ္လို႔ မေျပာရေသးဘူး။ ခုခ်ိန္မွာ ခ်က္ခ်င္းေျပာဖို႔ လိုအပ္သလား၊ မလိုအပ္ဘူးလား.. ကြ်န္ေတာ္ တကယ္မသိပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခါမွ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ဒီေလာက္မခ်စ္ခဲ့ဖူးဘူး။ ဒါ ပထမဦးဆံုးပဲ။ ဟုတ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္သူ႔ကိုခ်စ္ေနျပီ။ သူကေရာ..? ကြ်န္ေတာ္ သူ႔မ်က္ႏွာကိုစိုက္ၾကည့္ေနမိတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားျပီလဲမသိ။ သူက ကြ်န္ေတာ့္နဖူးကို ဖြဖြေလးနမ္းလိုက္ေတာ့မွပဲ အသိျပန္ဝင္လာတယ္။ ေပ်ာ္လိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္မျပံဳးျပလိုက္ပါ။

ကြ်န္ေတာ္ တစ္ကုန္လံုးခ်မ္းစိမ့္ျပီး ေမးေတြပါတုန္ေနျပီ။ သူလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပဲ။ သူက ျပံဳးတံု႔တံု႔ၾကည့္ျပီး အထဲဝင္ရေအာင္ေလ တဲ့။ မိုးတိတ္မွ ျပန္ခ်င္လည္းျပန္ေပါ့တဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ ေၾကာင္သြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ လိုက္သြားလို႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ ဘယ္နည္းနဲ႔မွမျဖစ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ရႊဲနစ္ေနတယ္။ အဝတ္လဲဖို႔ လိုအပ္တယ္။ သူ႔ဆီမွာမွ အဝတ္အစားမရွိဘဲ။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးေနျပီး တစ္ခုခုစားရမယ္။ ျပီးရင္ ကြ်န္ေတာ္အိမ္ျပန္ အိပ္ရမယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ကိုဘာမွမေျပာခဲ႔ရဘူး။ ျပီးေတာ့ မိုးကလည္း တစ္ညလံုး သည္းမယ့္ ရန္ကုန္မိုးေစြ။ ေတာ္ေတာ္နဲ႔တိတ္မယ့္ပံုမွမေပၚတာ။ သူနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ ေတြ႔တာဒါနဲ႔မွ ဒုတိယအၾကိမ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္သူ႔ကို ခ်စ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးန႔ဲ တန္ဖိုးထားျပီး ခ်စ္တာ။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္... ကြ်န္ေတာ္... အသက္ ၁၈ႏွစ္ မျပည့္ေသးဘူး....။ သူက ကြ်န္ေတာ့္ထက္ အသက္အမ်ား ကီးၾကီးတယ္။ ေရွ႕ဆက္လို႔ ျဖစ္ပါ့မလား...။ ေရွ႕ေလွ်ာက္ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘယ္လိုထပ္ရင္ဆိုင္ၾကမလဲ...။ ဟာ.. ဘာေတြလဲကြာ....။

အဲ႔ဒီတခဏေလးမွာပဲ ကြ်န္ေတာ့္ဦးေခါင္းနဲ႔ ျမင္ကြင္းေတြဟာ ခ်ာခ်ာလည္ေနတယ္လို႔ ခံစားရျပီး ေရွ႕တည့္တည့္မွာရပ္ေနတဲ႔ သူ႔ကို ေသခ်ာမျမင္ရေတာ႔ဘူး။ မိုးစက္ေတြက ကြ်န္ေတာ္႔မ်က္ဝန္းေတြကို ေဝဝါးေစတယ္။ သူလည္း မိုးေတြစိုရႊဲေနတာ။ သူ အဝတ္လဲရမယ္။ အထဲမွာ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးေနရမယ္။ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေသာက္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကိုေျပာရမယ္။ ညစာပူပူေလးမွာစားဖို႔။ ျပီးရင္ ေစာေစာအိပ္ပစ္ဖို႔...။ မနက္က်ရင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဖုန္းဆက္ဖို႔။ ေၾသာ္.. ကြ်န္ေတာ္သူ႔ကို ဖုန္းနံပါတ္လည္း ေပးရဦးမယ္။ ဒီညေတာ့ မျဖစ္.... မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ ႏႈတ္ခမ္းက လႈပ္ရံုေလးပဲလႈပ္တယ္။ စကားေတြတစ္ခြန္းမွထြက္မလာဘူး။

ကြ်န္ေတာ္ ေခါင္းကိုခပ္ျဖည္းျဖည္းခါလိုက္ျပီး ဒူးေတြညြတ္က်ေတာ့မတတ္ျဖစ္လာတယ္။ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို ျပန္တြဲရတယ္။ အမိုးေအာက္ဝင္ၾကစို႔တဲ့...။ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ႏွာ ဘယ္လိုျဖစ္သြားသလဲဆိုတာ မွန္သာရွိရင္ ကြ်န္ေတာ္ၾကည့္ခ်င္လိုက္တာ။ ရပါတယ္.. ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းက နာရီမ်ားစြာၾကာျပီးေနာက္ပိုင္းမွာ ပထမဦးဆံုးအေနနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ႏႈတ္ခမ္းကထြက္က်လာတယ္။ ေလးေတးေတးၾကီး။ သူက ခ်မ္းလွျပီ.. ကြ်န္မအထဲဝင္ေတာ႔မယ္တဲ႔..။ ကြ်န္ေတာ္႔ကို လိုက္မွာလား၊ ျပန္မွာလားတဲ႔။ သူ႔မ်က္ဝန္းထဲမွာ မေက်နပ္တဲ႔ အားမလိုအားမရတဲ႔ အရိပ္အေယာင္ကို ကြ်န္ေတာ္အားကိုးတၾကီး မခ်င့္မရဲလိုက္ရွာမိတယ္။ လံုးဝမေတြ႔ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ သူ႔အသံက နည္းနည္းထန္ေနသလားလို႔။ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ထင္တာပဲျဖစ္မွာပါ။ ကြ်န္ေတာ္႔ကိုခ်စ္သလားလို႔ သူ႔ကိုျဗဳန္းစားၾကီး ေမးလိုက္ခ်င္တာေလ....။ ဒါေပမယ္႔ အဆင့္အတန္း...၊ အသက္အရြယ္...၊ ေနာက္ျပီး လူမ်ိဳး... ၊ တန္ဖိုး....၊ ကိုယ္က်င့္သိကၡာ....၊ အဲ႔ဒါေတြရဲ႕ ေနာက္ဆံုးမွာ “အခ်စ္”လား...။

(၉) ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္တဲ့ စကားလံုးေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာကို ဘယ္လိုကေန ဘယ္လို ကြ်န္ေတာ္စီကာပတ္ကံုး ေျပာရမယ္မွန္းမသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ သိပ္တံုးသိပ္အ, တာပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္မုန္းတယ္။ သူ ကြ်န္ေတာ့္လက္ေတြကိုလႊတ္ျပီး ခ်ာခနဲ ဟိုတယ္လ္ဘက္ကို လွည့္သြားတဲ့အခါမွာေတာ့ “K.. K.. Keep warm. Sleep tight!” ဆိုတဲ့ စကားႏွစ္ခြန္း ခလုတ္တိုက္ျပီး ကြ်န္ေတာ့္ပါးစပ္ကထြက္သြားတယ္။ အထစ္ထစ္အေငါ့ေငါ့။ ထပ္ထြက္မလာေတာ့ဘူး။ ေျပာတယ္။ လံုးဝ ထြက္မလာဘူး။ ေမးေတြက တရစပ္တုန္ေနတယ္။ ေျခေထာက္ေတြပါ တဆတ္ဆတ္ျဖစ္လာတယ္။ သူက လွည့္ၾကည့္တယ္ဆိုရံုေလးနဲ႔ “You too.” တဲ့။ ကြ်န္ေတာ္လက္ျပတယ္။ Lobby ထဲဝင္တဲ့ မွန္တံခါးထဲကေန သူကြ်န္ေတာ့္ကို လက္ျပန္ျပတယ္။ ျပီးေတာ႔ ျမင္ကြင္းကေနေပ်ာက္သြားတယ္။ သူ႔ကို ၾကည့္ရတာ ဘာမွမခံစားရသလိုပါပဲလား..။ သူ႔ထံုးစံ အတိုင္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါး လြတ္လြတ္လပ္လပ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေလးေကြးထိႈင္းမိႈင္းေနသေလာက္ သူကေတာ့အျမဲသြက္လက္တက္ၾကြလို႔..။ အခုေလးတင္ ကြ်န္ေတာ္ေရွ႕တည့္တည့္မွာရွိေနေသးျပီး မ်က္ေတာင္တစ္မွိတ္မွာပဲ မရွိေတာ့ဘူး။ ေၾသာ္.. ဥေရာပသူ ေဒါက္တာမၾကီးရယ္....။

အဲ့ဒီေနရာကေန ကြ်န္ေတာ္တစ္ဖဝါးမွ မခြာမိဘူး။ လႈပ္ေတာင္ တုပ္တုပ္မလႈပ္ဝံ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔ ဆိုတာလည္း ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္နားမလည္ဘူး။ ရွက္ရြံ႕၊ အားငယ္၊ ေယာင္ခ်ာ၊ ေၾကာင္စီ၊ ပူပင္၊ ေငးေဆြး၊ ေႏွးေကြး၊ ေနာက္ထပ္ ဘယ္စကားလံုးနဲ႔မွ ႏိႈင္းယွဥ္မျပတတ္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ဘာကို ထိတ္ေနတာလဲ၊ ဘာကိုေၾကာက္ေနတာလဲ၊ ဘာကိုရြံ႕ေနတာလဲ၊ ဘာကိုစိုးေနတာလဲ၊ ဘာကို...... ဘာအတြက္...... ဘာလို႔........??? ဟူး.........။ ကြ်န္ေတာ့္လို ငတံုးတစ္ေယာက္အတြက္ ေမးခြန္းေတြက မိုးေရစက္ေတြနဲ႔အမွ် မ်ားျပားခဲစက္ေနေစေတာ့တယ္။ ခုခ်ိန္မွာကြ်န္ေတာ္ သတိရေတာင့္တေနမိတာက ကြ်န္ေတာ့္ကိုေလာေလာဆယ္ လံုျခံဳေအာင္ မိုးမေပးႏိုင္ရွာတဲ့ အိမ္မွာက်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ထီးေလးရယ္ပါ...။

(၁၀) ကြ်န္ေတာ္အိမ္ကို ဘယ္လိုျပန္ေရာက္ခဲ႔သလဲ မသိခဲ့ပါ။ ဘယ္အခ်ိန္ျပန္ေရာက္ခဲ႔သလဲ မသိခဲ့ပါ။ ဘယ္လမ္းေတြကျဖတ္လာျပီး ဘယ္ယာဥ္နဲ႔ျပန္ေရာက္ခဲ့သလဲ မသိခဲ့ပါ။ ျပီးေတာ့.. ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ႏွစ္ရက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့သလဲ မသိခဲ့ပါ။ ကြ်န္ေတာ္သိတာက... ကြ်န္ေတာ့္ေဘးမွာ ပူပန္ေၾကာင့္ၾကတဲ့ မ်က္ႏွာေတြနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္မိသားစု။ သူတို႔ရဲ႕အေနာက္ နံရံမွာခ်ိတ္ထားတာက ေျခာက္ေသြ႔ တြန္႔ေၾကေနျပီျဖစ္တဲ့ Adidas အိတ္အနက္ကေလး။ ကြ်န္ေတာ္႔အိပ္ရာေဘးမွာက တြန္႔လိမ္စုတ္ျပတ္ေနတဲ႔ စာအုပ္တခ်ိဳ႕။ “ထီး.. ထီး..” လို႔ ကြ်န္ေတာ္ အလန္႔တၾကားေရရြတ္မိေတာ႔ ေမေမက ကြ်န္ေတာ္ေဆာင္ေနက် ဖဲထီးေလးကိုကမ္းေပးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဆြဲယူလိုက္ျပီး ရင္ခြင္ထဲမွာ တအားေပြ႔ဖက္ထားလိုက္မိေတာ့တယ္။

သီတင္းပတ္နည္းနည္းေတာ့ ၾကာသြားခဲ့ျပီ။ ရန္ကုန္လမ္းညႊန္ထဲက ဖုန္းနံပါတ္နဲ႔ Sedona က receptionist တစ္ေယာက္ကို ေမးျမန္း ၾကည့္တယ္။ ထင္တဲ့အတိုင္း သူ ဟိုတယ္လ္မွာ မရွိေတာ့ပါဘူး။ တစ္စံုတစ္ခုမ်ား စကားခ်န္သြားမလားလို႔ ေသခ်ာေမးပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္သူဘယ္ဝါဆိုတာ ေျပာၾကည့္ပါတယ္။ ထူးမျခားနားပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ဖုန္းေျပာေနရင္းက လက္ေတြတုန္လာျပန္ပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း နင့္ခနဲျဖစ္သြားတယ္။ တဆက္တည္းမွာ ရင္ဘတ္ထဲကေန တဒုတ္ဒုတ္ျမည္လာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာျဖစ္တာလဲမသိ..။ ဖုန္းမေျပာခင္က ႏွစ္နာရီေလာက္ ၾကိဳစဥ္းစားထားျပီးျဖစ္တဲ့ သူ႔အတြက္ ကြ်န္ေတာ္႔ဖုန္းနံပါတ္ေလး ခ်န္ေပးခဲ့မယ္ဆိုတဲ့အေတြးက ေျမြလာဖားေပ်ာက္ ျဖစ္သြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ မ်က္လံုးေတြကို တအားမွိတ္ပစ္လိုက္ျပီး ေက်းဇူးတင္စကားေတာင္ မေျပာျဖစ္ေတာ႔ဘဲ ဖုန္းခြက္ကို ခ်လိုက္မိတယ္။ မ်က္လံုးျပန္ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း လွမ္းၾကည့္မိလိုက္တာက ကြ်န္ေတာ္႔စာေရးစားပြဲေပၚက ဖဲသားေခါက္ထီးေလး။ ကြ်န္ေတာ့္ ညာလက္ဖဝါးက ကြ်န္ေတာ့္နဖူးျပင္ကို အမွတ္တမဲ့ ေယာင္ယမ္းျပီးစမ္းလိုက္မိပါတယ္။ တခါတရံစကားလံုးေတြက နိမိတ္ၾကိဳေတြ ျဖစ္ျဖစ္သြား ေစတတ္ပါသလား။


“Raindrops keep fallin' on my head
But that doesn't mean my eyes will soon be turnin' red”

အဲ႔ဒီသီခ်င္းကို ကြ်န္ေတာ္ ဒီေန႔ထိ မၾကိဳက္ေသးဘူး။
နိဂံုး ___ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္တာ အျပစ္မဟုတ္ပါဘူး။ တိုက္ရိုက္အခ်ိဳးက်စြာပဲ အျပစ္ (သို႔မဟုတ္) ရြံ႕ေနာင္တဆိုတာမ်ိဳးက ကိုယ္႔ရဲ႕ဘဝရာဇဝင္က်မ္းမွာ အနည္းဆံုး စာမ်က္ႏွာတစ္ခုစာေတာ့ ရွိေနတတ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ခံစားခ်က္ေတြ အနာက်က္ သြားေပမယ့္ ဒီကေန႔ထိ ကြ်န္ေတာ့္ႏွလံုးသားထဲက အခ်စ္စစ္အတြက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ လိပ္ျပာလံုစြာနဲ႔ ဆစ္ခနဲနာက်င္တတ္ဆဲပါ။    ။


Craton

တေစၱ ေျခာက္ေသာည (တဲအတြင္းမွ နာနာဘာ၀)´

`ဂ်ိမ္း…ဂ်လိန္း ဂ်ိမ္း..ေ၀ါ..ေ၀ါ..ေ၀ါ´
မုိးမွာ သည္းၾကီးမဲၾကီး ရြာသြန္းေနလွ်က္ ေလမ်ားကလည္း အဆက္မျပတ္တုိက္ခတ္ေနေသာေၾကာင့္ ေလသံနွင္မုိးသံ တုိ့မွာေရာေနွာေနခဲ့သည္။ ထုိအခ်ိန္မွာ ညေနေစာင္းမုိးခ်ဳပ္လုစ အခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ ပတ္၀န္းက်င္းကလည္းေမွာင္မည္းစျပဳ ေနျပီမုိးကလည္း တိတ္မည့္ပုံမေပၚေပ။ သည့္အတြက္ကၽြန္ေတာ္ဘယ္မွာ နားခုိရမည္နည္း။ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ တစ္ကုိယ္လုံးကုိ လုံေစတဲ့ မုိးကအက်ီၤရွည္ၾကီးတစ္ထည္မွလဲြ၍ ဘာမွမပါေပ။ လမ္းမွာလည္း ေတာလမ္းေလးျဖစ္သည့္ အေလွ်ာက္ ရႊံ့ဗြက္မ်ားမွာထူထပ္ေနေပသည္။ ဒီ့အျပင္ မုိးခ်ဳပ္ေနတဲ့ ေလာကၾကီးကုိ ကၽြန္ေတာ္အဘယ္သုိ့မွ် ပုံကန္ရမည္နည္း.. မုိးအတြက္ အကာအကြယ္ယူရေပဦးမယ္။ တျခားမစဥ္းစားေတာ့ပဲ ကၽြန္ေတာ္၏မ်က္စိမ်ားက နားခုိရန္ေနရာေကာင္းေကာင္းရဖုိ့ ေဆာ့ကစားရွာေဖြေနခဲ့ ပါသည္.။ မၾကာမီ ေမွာင္လုေနေသာ ပတ္၀န္းက်င္ ထဲမွ မထင္ရွားသည့္ ၀ုိးတုိး၀ါးတား အရာ၀တၳဳ တစ္ခုကုိကၽြန္ေတာ္ေတြ့လုိက္ ရတယ္။ ထုိအရာသည္သက္မဲ့ ျဖစ္ဟန္တူသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ေျခလွမ္းမ်ားကုိ ခပ္ျမန္ျမန္ေလွ်ာက္ကာ `ဒါဟာငါ့အတြက္ တည္းခုိစရာေနရာျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္နုိင္တယ္ ´ ဟုစိတ္ကေရ၇ႊတ္ရင္း မထင္မရွားျမင္ေနရေသာ အရာ၀တၳဳဆီကုိ ဦးတည္ခဲ့ ပါသည္။ အနားေရာက္မွ တဲေလးတစ္လုံးျဖစ္ေၾကာင္း သိလုိက္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အတုိင္းမသိ ၀မ္းသာသြားခဲ့့တယ္။
အဆုိပါတဲေလး၏ အမုိးမွာေကာင္းမြန္၍ တဲအတြင္း၌ ေျခာက္ေသြ့ေနမည္ဟု တဲ ေလး၏အသြင္အျပင္ကုိၾကည့္ ၍ကၽြန္ေတာ္ယူဆ မိ လုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။ တဲမွာလူေနဟန္ရွိမည္မတူ ။တံခါးမွာ ေသာ့မရွိေပမယ့္ဂ်လက္ ထုိးထားေလသည္။ မုိးမွာလည္းပုိ၍ပင္ သည္းလာသည္ဟုထင္ရေပသည္။ ထုိတဲအတြင္းမွာတစ္ညတာ တည္းခုိရန္ ဆုံးျဖတ္လုိက္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေတြေ၀မေနေတာ့ပဲ တံခါးဂ်လက္ကုိ ဖြင့္ကာတဲ ထဲသုိ့၀င္ခဲတယ္။ တဲအတြင္းမွာ ေမွာင္ျပီးထုိင္းမႈိင္းေနသည္ကုိေတြ့ရေပသည္။ အသင့္ပါလာေသာမီးျခစ္ကုိ တစ္ခ်က္ျခစ္လုိက္ရာ တဲအတြင္းသုိ့၀င္ေရာက္သည့္ မည္းနက္ေသာလမ္းကုိ မီးေရာင္ျဖင့္ျမင္ေတြ့လုိက္ရေပသည္။ ခုလုိစိတ္ပ်က္ဖြယ္ရာညမ်ဳိး လူသူမရွိတဲ့ အရပ္တြင္ ရွိသည့္လမ္းကေလးမွ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ျဖတ္သြားမည္ကုိ အနည္းငယ္သာစုိးရိမ္ဖြယ္ရွိေသာ္လည္း တဲတံခါး၀ကုိ လုံျခဳံမႈရွိေအာင္ ဂရုတစုိက္ပိတ္လုိက္ေလ၏။ ကၽြန္ေတာ္မီးျခစ္တစ္ခ်က္ထပ္ျခစ္ျပီး အတြင္းလမ္းေလးအတုိင္း၀င္ေရာက္ခဲ့ရာ အခန္းငယ္တစ္ခန္းကုိေတြ့ရေလသည္။ ထုိအခန္းငယ္တြင္ေလေကာင္းေလသန့္ရေသာေၾကာင့္ ေနသာထုိင္သာရွိသြားခဲ့ တယ္။ ထုိ့ျပင္သံေခ်းတက္ေနေသာ မီးဖုိတစ္လုံးကုိ ေတြ့ရွိရေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏အတြင္းတြင္ခံ ၀တ္ထားေသာ အက်ီၤမွ အပုိင္း တစ္ခ်ဳိ့ကပါလာေသာဓားျဖင့္ ျဖတ္ယူျပီး မီးေမႊးလုိက္ရာ မၾကာမီအခ်ိန္အတြင္ မီးလင္းလာခဲ့သည္။ မီးဖုိ၏အေနာက္ဖက္တြင္ သစ္သားမ်ားပုံထားတာေၾကာင့္ မီးေမႊးရန္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အလုပ္ျဖစ္လိမ့္မယ္ဟု ထင္သည္.။  ကၽြန္ေတာ့္၏ ဘြတ္ဖိနပ္ကု္ ခၽြတ္ကာ ေျခာက္သြားေစရန္ မီးဖုိေဘးတြင္ေထာင္ထား လုိက္တယ္။ အားလုံးအဆင္ေျပသြားျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ၏ခႏၵာကုိယ္ကုိ ၾကမ္းျပင္ေပၚသုိ့လွဲခ်လုိက္ပါသည္။ ခဏတာေမွးခနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားေပမယ္.. နိူးလာတဲ့ အခါ မီးဖုိမွမီးမ်ားက ၀င္လက္စြာေတာက္ေလာင္ေနေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ၾကာရွည္စြာ အိပ္မရေပ။
ထုိအျပင္ ကၽြန္ေတာ္၏ ခႏၵာကုိယ္ထုံထုိင္းကုိက္ခဲမႈကတစ္ေၾကာင္း ၊ၾကမ္းေပၚတြင္လွဲ၍ အိပ္ရသျဖင့္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္၏သြား လာလႈပ္ရွားသံမ်ားကုိ ၾကားေနရသျဖင့္ ၾကာၾကာမအိပ္နူိင္ျခင္းလည္းျဖစ္သည္။ တဖက္သုိ့ ကုိယ္ကုိ လွည့္ျပီး အိပ္မည္ျပဳရာ အခန္းဆီသုိ့လာသည့္ ေျခသံကုိၾကားေနရေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ထိတ္လန့္ သြားခဲ့ တယ္။ ျပတင္းေပါက္မ်ားကု္ပ်ဥ္ျပားနွင့္ အေသပိတ္ထားသည့္အျပင္ အ၀င္တံခါးကုိလည္းကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာပိတ္ခဲ့ ျခင္းျဖစ္၍ တဲအတြင္းသုိ့ ၀င္ရန္အေပါက္မရွိေပ။ ထုိ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္အေတာ္အတန္ေၾကာက္လန့္ သြားေသာ္လည္း ထ၍ရင္ဆုိင္ရသည္မွ တစ္ပါး အျခားမရွိပါေတာ့ေခ်။ ထုိ၀င္လာေသာလူစိမ္းသည္ သြက္လက္ျခင္းမရွိ ၊မီးေတာက္ေနေသာမီးဖုိ ဆီသုိ့တေျဖးေျဖး  ေလွ်ာက္၍သြားေလသည္။
သူသည္အခန္းေထာင့္တစ္ေနရာတြင္ရွိေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ သတိျပဳမိဟန္ မတူေခ်။ ထုိလူမွာမီးဖုိ့ရွိရာသုိ့ တည့္မတ္စြာ ေလွ်ာက္သြားရင္း သူ၏စြတ္စုိေနေသာ လက္အစုံကု္္ိ မီးကင္ေနေလသည္။ ထုိလူကုိကၽြန္ေတာ္ မ်က္ေခ်မျပတ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ျပီး အကဲခတ္ေနမိသည္။ ထုိလူမွာခုလုိညမ်ဳိးတြင္ လူသားတစ္ေယာက္ၾကဳံေတြ့ရသည့္ စုိစြတ္မႈထက္ပင္ ပုိ၍ ဆုိးဆုိး၀ါး၀ါး စုိစြတ္
လွ်က္ရွိသည္ကုိ ေတြရေပသည္။ အ၀တ္အစားမ်ားက ေဟာင္းႏြမ္း စုတ္ျပတ္ေနျပီး သူ့ခႏၵာကုိယ္ေပၚမွ ေရမ်ားဟာ ၾကမ္းျပင္ေပၚသုိ့ စီးက်လွ်က္ရွိေပသည္။ ဦးထုပ္လည္းေဆာင္းထားျခင္းမရွိေပ။ သူ့့မ်က္လုံးမ်ားအထက္ရွိ ေထာင္ေနေသာ ဆံပင္မ်ားမွ ေရစက္တုိက မီးက်ီခဲ မ်ား အေပၚသုိ့စီးက်ေနေသာေၾကာင့္ တစ္ ရဲွ..ရွဲ ျမည္ေနေပသည္။ ထုိလူကုိကၽြန္ေတာ္ ျမင္လုိက္သည္နွင္ တစ္ျပဳိင္နက္ ဥပေဒေဘာင္အတြင္း မွလူမဟုတ္ဟု ယူဆမိလုိက္ေသာ္လည္း လူၾကီးလူေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္မည္ဟု တဖန္ေတြးယူမိလုိက္ျပန္သည္။ ထုိ့ေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ္ကပဲ သူ့ကုိ စတင္ႏူတ္ဆက္လုိက္ေလရာ မၾကာမီ ရင္းႏွီးသြားၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္က စကားစမိလုိက္သည္..။
`ကၽြန္ေတာ္တုိ့ လူသားေတြအတြက္ ေတာ့ သာယာတဲ့ မုိးေလ၀သ ဆုိတာ ဘယ္မွာရွိနူိင္မွာလဲ  မိတ္ေဆြရာ ။ ဒါေပမယ့္ ဒီတဲကေလးက ေျခာက္ေျခာက္ေသြ့ေသြ့ ရွိေနလုိ့ ေတာ္ေသးတယ္လုိ့ဆုိရမွာေပါ့ဗ်ာ´
တဲအျပင္ဖက္တြင္ ရွိေနေသာ ေသလုေမ်ာပါး ေနၾကာပင္မ်ားနွင့္ အတုိင္းအဆမရွိ သန္စြမ္းေနၾကေသာ ေပါင္းပင္ၾကီးမ်ားသည္  မုိးေရေၾကာင့္ ယိမ္းထုိးေနၾကေလသည္။ ထုိလူစိမ္းက `တစ္ခ်ိန္က ဒီတဲေလးဟာ သိပ္သန့္ရွင္းမႈ မရွိခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သာမာန္ ဧည့္ရိပ္သာေလ တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ေနတဲ့ အျမဲေနတဲ့သူ မရွိေတာ့ဘူး´ သုိ့ေသာ္ သူေတာင္းစားမ်ားေနထုိင္သည့္ ေနရာတုိ့တြင္ ေတြ့ရတတ္ေသာ ဘူးခြံ၊ပုလင္းခြံ စသည္တုိ့ကုိ ဤတဲ အတြင္းတြင္ လုံး၀မေတြ့ရေပ။
 `ဒါနဲ့ … အဲ့ဒါေတြကုိ ဘာလုိ့မေတြ့တာလဲ…´
သူေျပာခဲ့သလုိ သန့္ရွင္းမႈမရွိခဲ့ဘူး ဆုိရင္ အခု ဘာေၾကာင့္ အဲ့ အရာမ်ား မေတြ့ရသနည္း။ ကၽြန္ေတာ္ေမးခြန္း ထုတ္ေနမိသည္။ ထုိလူက အေျဖစကားမဆုိမီ မသက္သာေသာဟန္ျဖင့္ သက္ျပင္းကုိ ေလးေလးပင္ပင္ ခ်ကာ
 `ဒီတဲမွာ သရဲ…ေနတယ္ေလ…ဒီမွာသရဲရွိတယ္´
ကၽြန္ေတာ္မယုံနူိင္ေသာ အၾကည့္နွင့္ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ျပီး သူ့ကုိၾကည့္မိလုိက္သည္။ `အဲ့ဒီသရဲက အလြန္အစြမ္းထက္တာ၊ သူ့ဇာတ္လမ္း အက်ဥ္းကေတာ့ သူဟာ ဒီတဲအေနာက္မွ ရွိတဲ့ ေရတြင္း ပ်က္ထဲကုိ ကုိယ္တုိင္ ဆင္းေသလုိက္တာပဲ ..´
ကၽြန္ေတာ္စိတ္၀င္စား သြားျပီးသူ့အနားကုိ တုိးသြားမိတယ္။ ဒီ့ေနာက္သူက ဆက္ျပီးေျပာတယ္ `ေတြ့တဲ့ လူေတြက ဆြဲတင္လုိက္ေတာ့ သူ့တစ္ကုိယ္လုံး ရႊံ့ေတြေပျပီးေသေနတယ္။ အဲ့ဒီ့သရဲက ဒီတဲေပၚကုိ တက္လုိက္ဆင္းလုိက္လုပ္ေနတယ္ ။ တစ္ခါ တခါ ဒီတဲထဲကုိ မုိး၀င္ခုိတဲ့ လူေတြဆုိရင္ သူ့ေျခသံေၾကာင့္ အိပ္ေရးပ်က္ၾကရတယ္..။ ´ ေျပာရင္း ထုိလူစိမ္းက ထပ္ျပီး သက္ျပင္းခ်လုိက္ျပန္သည္။  ကၽြန္ေတာ္က-
 `ဒါေပမယ္.. ကၽြန္ေတာ္တုိ့ကုိေတာ့ ဒီသရဲကေျခာက္မွာ ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ´
`ဟုတ္ကဲ့ ….ကၽြန္ေတာ္တုိ့ကုိသူက ေျခာက္မယ္မထင္ပါဘူး´ သူ့စကားအဆုံးတြင္ ကၽြန္ေတာ္က ရယ္လုိက္ျပီး ….`ဟား..ဟား..ဟားး… ဘယ္သူေတြဘာပဲေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သရဲဆုိတာကုိ တစ္ခါမွမျမင္ဖူးပါဘူး´ ထုိလူစိမ္းက စိတ္ပ်က္သည့္အသြင္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ကုိ စူးစုိက္ၾကည့္ေလသည္။ ျပီးေတာ့.သူက……
` ဟုတ္ကဲ့ ခင္ဗ်ားဘယ္ေတာ့မွျမင္ဘူးမွာ မဟုတ္ဘူး ။ ဒါေပ့မယ့္ …ဒီတဲမွာ ၀င္တည္းၾကတဲ့ သူေတြအားလုံး သရဲမေျခာက္ခံရတာမရွိဘူး ။ အကုန္လုံးေျခာက္ခံ ရတာၾကီး ပဲ´
ထုိသူမည္သုိ့ပင္ေျပာေနပါေစ ကၽြန္ေတာ္က မယုံၾကည္ပါ။
`ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အိပ္ေရးပ်က္ေအာင္လုပ္ေနတာ သရဲမဟုတ္ဘူး..။ မိတ္ေဆြ တဲေပၚတက္လာလုိ့ ကၽြန္ေတာ္နူိးသြားတာ.. ´
ထုိအခါ ထုိသူက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေလွာင္ေျပာင္သလုိ ရယ္ေနေလသည္။ `ဟား…ဟာ.း…ဟား…ဟား…ဟား´ သူ၏ကုိယ္မွစီးက်ေနေသာ ေရထုိ့က အဆက္မျပတ္ ၾကမ္းေပၚသုိ့ စီးက် ေနေပသည္။  သူ့ကုိယ္မွလည္း အနံ့ဆုိးမ်ား ထြက္ေပၚ၍ လာေလေပသည္။
`ဘု ရားေရ….မိတ္ေဆြ ….အေနနဲ့ ဘယ္ေတာ့မွ မေျခာက္နူိင္ေတာ့ဘူးလား…´ ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလုိက္မိသည္ ။ ထုိလူက အနည္းငယ္ရယ္လုိက္ျပီး ………
`မေျခာက္ေတာ့ဘူးတဲ့ လား …ဟ…ဟ….ဟ ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္ေတာ့မွေျခာက္မွာ မဟုတ္ဘူး ၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ့လုိ လူေတြဟာ မုိးေလ၀သ ေကာင္းေကာင္း ၊ ဆုိးဆုိး ေႏြျဖစ္ျဖစ္၊ေဆာင္းျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ေတာ့မွ ေျခာက္တယ္ဆုိတာ မရွိဘူး.. ဒီမွာၾကည့္ေလဗ်ာ´
ေျပာေျပာဆုိဆုိနွင့္ သူ၏ရြံမ်ားေပေနေသာ လက္အစုံကုိ မီးထဲသုိ့ ထုိးသြင္းျပီးကၽြန္ေတာ့္ကုိ စူးစုိက္ၾကညိ့ေနေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အခုမွ သူေျပာသမွ်ေတြသတိရ သြားျပီး ကၽြန္ေတာ့္ ဘြတ္ဖိနပ္ကုိေကာက္ယူကာ ေၾကာက္လန့္တၾကားေအာ္ ဟစ္ကာ မုိးသက္ေလျပင္းက်ေနေသာ ညအေမွာင္ထဲသုိ့ ထြက္ေျပးခဲ့မိပါေတာ့သည္။
Writing by –Ye’ Tay Za Kyaw (ကာရံငယ္)
                               Thankyou.

( ဘာေၾကာင္႔ ဥပုသ္ေစာင္႔တယ္ဆိုတာ သိခ်င္ရင္ ဖတ္ၾကည္႔ပါ)

"ဥပုသ္သီလ ဆိုသည္မွာ"



ညစာ ဘာလို ့မစားရသလဲ..။
တဏွာနည္းေအာင္လို ့ဗ်။ မနက္စားတဲ့ အစာဟာ
တစ္ေန ့လုပ္တဲ့ အားနဲ ့အတူတူ။ တို ့ရဟန္းမွာ တစ္ထပ္နဲ ့
တစ္ေန ့စာကို စားရပါတယ္။
ပိုစားရင္ သူက သုတ္ေသြးဘက္ကို သြားတာ။
ဒီမနက္စားတဲ့အစာသည္ တစ္ေန ့တာ လူသားလုပ္ဖို ့ တာ၀န္ျပီးျပီ။
ညစားတာက အဲဒါ တစ္ညလံုး ဘိန္းျဖဴခ်က္သလိုကို
အိပ္ျပီးေတာ့ အစာခ်က္တာ။
ရုိးတြင္းခ်ဥ္ဆီကို ပို ့ေပးရတဲ့ဟာ..ညစာက။
ဒါမို ့ ရဟန္းက ညစာမစားရတာ။
အဲဒီကကို သုတ္ေသြးကို သိုေလွာင္မွာစိုးလို ့။
တို ့အားထုတ္သာရုံ မနက္ပဲ စားရတယ္။
အဲေတာ့ ၀ိကာလ ေဘာဇနာ ..ညစာ ဘာလို ့မစားရတာလဲ.. တဏွာနည္းေအာင္လို ့.။

သူသည္ ဘယ္သူ ့အတြက္တုန္း ... အျဗဟၼစရိယာ သိကၡာပုဒ္ရဲ ့က်ားကန္ဗ်။
အျဗဟၼစာရီဆိုတာ မျမတ္ေသာ ေမထုန္အက်င့္ကို က်င့္တာ မဟုတ္ဘူးလား။
ကာေမသုမိစၧာစာရက သူမ်ားလင္ သူမ်ားကာမပိုင္ေတြနဲ ့ သြားျပီးက်ဴးလြန္တာ။ အျဗဟၼ ဆိုတာ ကိုယ့္လင္ ကိုယ့္မယားနဲ ့က်ဴးလြန္တာကို ေျပာတာ။
ဒါမျမတ္တဲ ့ေမထုန္.. မျမတ္တာေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာသိ။
အဲဒါက ဒီ ညစာစားလို ့ရာဂထၾကြေနရင္ ကိုယ့္နားမွာရွိတာ အၾကင္လင္မယား၊ ထျပီးအခုက်ဴးလြန္ အခုရတာပဲ။
က်ဴးလြန္လြယ္လို ့ ဒါေၾကာင့္မို ့အစာႏႈတ္ထားရတယ္ ဒီကေန ့။ တဏွာနည္းေအာင္လို ့။
ျပီးေတာ့ ကိစၥနည္းေအာင္လို ့။ ခံစစ္ကေန ထိုးစစ္လုပ္ခ်င္တာမလား.. ကိစၥနည္းေအာင္လုိ ့။
ျပီးေတာ့ အအိပ္နည္းေအာင္။
ညစာမစားရတာ ေဟာဒီ သံုးခ်က္ေၾကာင့္။

ညစာေတာ့ မစားဘူး.. ဆာဆာနဲ ့ေပအိပ္ရင္ ဘာထူးတုန္း။
အဲေတာ့ အျဗဟၼစရိယ မျမတ္တဲ့ေမထုန္ကို က်င့္မွာစိုးလို ့ ေဟာဒီ တဏွာနည္းေအာင္
၀ိကာလ ေဘာဇနာကို ပယ္ရတယ္။

ယူေနက် ငါးပါးထဲကေန နံပါတ္သံုးမွာ အေျပာင္းအလဲျဖစ္လို
့ေနာက္မွာ သံုးခုတိုးရတာ။
နစၥ ဂီတ ၀ါဒိတ .ကျခင္း သီဆိုျခင္း ခ်စ္ေၾကာင္းၾကိဳက္ေၾကာင္းဖြဲ ့ႏြဲ ့ထားတာေတြ...အဲဒါလည္း တပ္မက္ျခင္းရဲ ့အေၾကာင္းျဖစ္လို ့တဏွာထၾကြမွာ စိုးလို ့ပါ။
အျဗဟၼ ထိန္းတာပါပဲ။

ဥစၥာ သယန မဟာ သယနာ .. ျမင့္တဲ့ ျမတ္တဲ့ ေနရာမွာ မေနရဘူး..။
ဆိုဖာတို ့ ေမြ ့ယာတို ့ အိကနဲ ျငိမ့္ကနဲ .. ရာဂထမွာေပါ့။ ျမင့္တဲ့ေနရာ ေနေတာ့
မာန တက္မွေပါ့။ ဒင္းတို ့ငါနဲ ့တူလို ့လားဆိုတာ ျဖစ္မွာေပါ့ ။
ဒါေၾကာင့္ ဘုရင္ျဖစ္ေပမယ့္ ဒီကေန ့ဥပုသ္ယူရင္ ပလႅင္ေပၚမတက္ေတာ့ဘူး။
ဥပုသ္ေဆာင္ ၾကမ္းျပင္မွာ ဘုရင္က သြားေနေတာ့တာ။ ဒါေၾကာင့္ ျမင့္တဲ့ေနရာ မေနရဘူး.. မာနတက္မွာစိုးလို ့။
ျမတ္တဲ့ ေနရာ မေနရဘူး.. တဏွာထမွစိုးလို ့။ အဲေတာ့ က်န္တဲ့သုံးပုဒ္က
ကာေမသု မိစၧာစာရ မွာလဲတဲ့ အျဗဟၼစရိယ သိကၡာပုဒ္အတြက္ က်ားကန္ယူရတာခ်ည္းပဲ။

ေန ့တိုင္းေတာ့ ကာေမသု မစၧာစာရ မေရွာင္ဘူးလားဗ်..
ဒီကေန ့ေတာ့ အျဗဟၼစရိယ မေရွာင္ၾကဥ္ဘူးလားဗ်။
ျပီးေတာ့ ေန ့တိုင္း ငါးပါးက်ေတာ့ သီလ ေနာ္။ ငါးပါးသီလ ဗ်။
ဒီကေန ့ေတာ့ ဥပုသ္ေတာ္သီလဗ်။ ဥပုသ္နဲ ့တြဲတယ္ဗ်။
အဲေတာ့ ဒီေန ့ဟာ ရုိးရုိးသီလလား၊
ဥပုသ္ေတာ္ သီလလား.. ဥပုသ္ေတာ္ သီလဗ်။
ဥပုသ္ေတာ္သီလမို ့ အျဗဟၼ ကို ေရွာင္ရတာ။
အျဗဟၼ ေရွာင္တဲ့အတြက္ ေနာက္သံုးခု ထပ္တုိးရတာဗ်။

ဒီကေန ့ ဘာသီလတုန္း ... ဥပုသ္ေတာ္ သီလ။
ေန ့တိုင္းငါးပါးသီလ .. ဒီကေန ့ ဥပုသ္နဲ ့သီလ တြဲတယ္။
အဲေတာ့ ဘယ္နယ္တုန္း.. သီလေစာင့္ရုံပဲလား.. ဥပုသ္ေကာ ယူမွာလား။
ဥပုသ္က ဘယ္သြားယူမတုန္း.. ေရွာင္ၾကဥ္တာ သီလဗ်...။
သီလက ကိုယ္နဲ ့ႏႈတ္နဲ ့ကို တာ၀န္ယူတယ္..
ဥပုသ္က စိတ္ကို တာ၀န္ယူတာဗ်။
ဥပုသ္က စိတ္နဲ ့ဆိုင္တယ္။ အာရုံကင္းဆိတ္ျပီး
ေနထိုင္တာကို ဥပုသ္လို ့ေခၚတယ္။
မ်က္စိရွိျမင္မွာပဲ ... ဘာလဲလို ့ အာရုံေနာက္ပါသြားရင္ ထြက္ျပီ ဥပုသ္။
နားၾကားလိုက္တယ္ ၾကားတာ ၾကားတာနဲ ့ျပီးရမယ္။
အာရုံေနာက္ စိတ္မပါေစနဲ ့။
အာရုံမခံစားရဘူးေပါ ့ အေကာင္းပဲ အဆိုးပဲ
အာရုံေနာက္ မခံစားရဘူး။

မ်က္စိ နား ႏွာ လွ်ာ ကိုယ္ စိတ္ ဆိုတာ စိတ္ရဲ ့ထြက္ေပါက္ေတြမဟုတ္လား..။
အဲေတာ့ မ်က္စိကျမင္တဲ့ အခ်ိန္ သတိ မ်က္စိမွာ အေစာင့္ခ်ထား။
နားကၾကားတဲ့အခ်ိန္ သတိ နားမွာ အေစာင့္ခ်ထား.ရမယ္.။
အဲဒါ ဥပုသ္ေစာင့္တာ .. စိတ္ လံုေအာင္ေစာင့္တာ။ နံရင္ ႏွာေခါင္းထိပ္..။
စားရင္ လွ်ာထိပ္ အာထိပ္..၊ ထိရင္လည္း သူထိတဲ့ေနရာေလးကို တို ့က
သတိ နဲ ့အေစာင့္ခ်ရမွာ။ အဲဒါ အာရုံလံုေအာင္ေစာင့္ ဥပုသ္ေစာင့္တာ။
ကိေလသာ .. အေတြးကလာတာ ..တျခားကလာတာ မဟုတ္ဘူး။
သတိမလြတ္လို ့ရွိရင္ ဘာမွတ္မွတ္ ဓမၼံသရဏံ ဂစၧာမိပဲ။

အာရုံလံုလိုက္ရင္ ၾကက္သတ္ဖို ့၀က္သတ္ဖို ့ရွိေသးလား..
မရွိေတာ့ပါဘူးဗ်။ အလိုလို သီလလံုသြားတယ္။
ဆိုင္ရာတံခါးေပါက္က သတိနဲ ့ေစာင့္တာ၊
အဲဒါ အာရုံလံုေအာင္ေစာင့္တာ။
ကုိုယ္ထဲက စိတ္ အာရုံေနာက္ မပါေစရဘူး၊
အာရုံေနာက္က ကပ္ေျမွာင္လိုက္လာတဲ့
ကိေလသာ ကုိယ့္စိတ္ထဲမ၀င္ရဘူး။
ၾကားက ေစာင့္ရမယ္။ အဲဒါ ဥပုသ္ေစာင့္တာ။
ဥပုသ္ေစာင့္ရင္ ပါရမီတက္တယ္။

သီလကေတာ့ လြယ္တယ္ဗ်.. ကိုယ္နဲ ့ႏႈတ္ပဲေစာင့္တာ..။
သီလေလာက္နဲ ့ ခါးေတာင္းက်ိဳက္မေနၾကနဲ ့။ ဥပုသ္ရမွ ဗ်။
ေဟာဒီ သီလဟာ နတ္ျပည္သြားတဲ ့ေစာင္းတန္း၊ နိဗၺာန္ရဲ ့တံခါး၀။
သီလနဲ ့တူတာ ဘာမွမရွိဘူးလို ့ ဘုရားကေဟာတာ။
ဒါန နဲ ့သီလ ဒီတိုင္းေျပာတာ..။ တကယ္လို ့ တို ့သီလေတာ့ ယူပါတယ္။
အာရုံလံုေအာင္ ဥပုသ္မေစာင့္ရင္ သီလေတာ့ ျဖစ္မယ္.. နတ္ျပည္တက္ခ်င္တက္မယ္၊
နိဗၺာန္တံခါး၀ေတာ့ မေရာက္ႏိုင္ဘူး၊ ပါရမီ မျဖစ္ေတာ့လို ့။

သီလေတာ့ျဖင့္ ကုိယ္နဲ ့ႏႈတ္နဲ ့လံုပါတယ္..
စိတ္မွမလံုလို ့ အာရုံမွ မလံုရင္
ဥပုသ္မေစာင့္ရင္ ပါရမီမျဖစ္ႏိုင္ဘူး..
ခင္ဗ်ားတို ့ နတ္ျပည္ေတာ့ ေရာက္ခ်င္ေရာက္မယ္၊
နိဗၺာန္တံခါး၀မဟုတ္။ အဲေတာ့ ဘယ့္ႏွယ္တုန္း .. နတ္ျပည္ေလာက္ပဲလား။

မဟာေဗာဓိျမိဳင္ဆရာေတာ္ၾကီး
(သရဏဂံု ဥပုသ္ေတာ္ႏွင့္ သီလရွင္းတမ္းတရားေတာ္မွ ေ၀မွ်ပါသည္)

Special credit & Specail Thanks - မနန္းမြန္- ေမတၱာျဖင့္ စုစည္းေ၀မွ်သူ အႏိႈင္းမဲ့စာတိုေပစမ်ား

ဒီေနရာမွ ကူးယူမွ်ေဝပါသည္။