မုိးမွာ သည္းၾကီးမဲၾကီး ရြာသြန္းေနလွ်က္ ေလမ်ားကလည္း အဆက္မျပတ္တုိက္ခတ္ေနေသာေၾကာင့္ ေလသံနွင္မုိးသံ တုိ့မွာေရာေနွာေနခဲ့သည္။ ထုိအခ်ိန္မွာ ညေနေစာင္းမုိးခ်ဳပ္လုစ အခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ ပတ္၀န္းက်င္းကလည္းေမွာင္မည္းစျပဳ ေနျပီမုိးကလည္း တိတ္မည့္ပုံမေပၚေပ။ သည့္အတြက္ကၽြန္ေတာ္ဘယ္မွာ နားခုိရမည္နည္း။ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ တစ္ကုိယ္လုံးကုိ လုံေစတဲ့ မုိးကအက်ီၤရွည္ၾကီးတစ္ထည္မွလဲြ၍ ဘာမွမပါေပ။ လမ္းမွာလည္း ေတာလမ္းေလးျဖစ္သည့္ အေလွ်ာက္ ရႊံ့ဗြက္မ်ားမွာထူထပ္ေနေပသည္။ ဒီ့အျပင္ မုိးခ်ဳပ္ေနတဲ့ ေလာကၾကီးကုိ ကၽြန္ေတာ္အဘယ္သုိ့မွ် ပုံကန္ရမည္နည္း.. မုိးအတြက္ အကာအကြယ္ယူရေပဦးမယ္။ တျခားမစဥ္းစားေတာ့ပဲ ကၽြန္ေတာ္၏မ်က္စိမ်ားက နားခုိရန္ေနရာေကာင္းေကာင္းရဖုိ့ ေဆာ့ကစားရွာေဖြေနခဲ့ ပါသည္.။ မၾကာမီ ေမွာင္လုေနေသာ ပတ္၀န္းက်င္ ထဲမွ မထင္ရွားသည့္ ၀ုိးတုိး၀ါးတား အရာ၀တၳဳ တစ္ခုကုိကၽြန္ေတာ္ေတြ့လုိက္ ရတယ္။ ထုိအရာသည္သက္မဲ့ ျဖစ္ဟန္တူသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ေျခလွမ္းမ်ားကုိ ခပ္ျမန္ျမန္ေလွ်ာက္ကာ `ဒါဟာငါ့အတြက္ တည္းခုိစရာေနရာျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္နုိင္တယ္ ´ ဟုစိတ္ကေရ၇ႊတ္ရင္း မထင္မရွားျမင္ေနရေသာ အရာ၀တၳဳဆီကုိ ဦးတည္ခဲ့ ပါသည္။ အနားေရာက္မွ တဲေလးတစ္လုံးျဖစ္ေၾကာင္း သိလုိက္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အတုိင္းမသိ ၀မ္းသာသြားခဲ့့တယ္။
အဆုိပါတဲေလး၏ အမုိးမွာေကာင္းမြန္၍ တဲအတြင္း၌ ေျခာက္ေသြ့ေနမည္ဟု တဲ ေလး၏အသြင္အျပင္ကုိၾကည့္ ၍ကၽြန္ေတာ္ယူဆ မိ လုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။ တဲမွာလူေနဟန္ရွိမည္မတူ ။တံခါးမွာ ေသာ့မရွိေပမယ့္ဂ်လက္ ထုိးထားေလသည္။ မုိးမွာလည္းပုိ၍ပင္ သည္းလာသည္ဟုထင္ရေပသည္။ ထုိတဲအတြင္းမွာတစ္ညတာ တည္းခုိရန္ ဆုံးျဖတ္လုိက္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေတြေ၀မေနေတာ့ပဲ တံခါးဂ်လက္ကုိ ဖြင့္ကာတဲ ထဲသုိ့၀င္ခဲတယ္။ တဲအတြင္းမွာ ေမွာင္ျပီးထုိင္းမႈိင္းေနသည္ကုိေတြ့ရေပသည္။ အသင့္ပါလာေသာမီးျခစ္ကုိ တစ္ခ်က္ျခစ္လုိက္ရာ တဲအတြင္းသုိ့၀င္ေရာက္သည့္ မည္းနက္ေသာလမ္းကုိ မီးေရာင္ျဖင့္ျမင္ေတြ့လုိက္ရေပသည္။ ခုလုိစိတ္ပ်က္ဖြယ္ရာညမ်ဳိး လူသူမရွိတဲ့ အရပ္တြင္ ရွိသည့္လမ္းကေလးမွ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ျဖတ္သြားမည္ကုိ အနည္းငယ္သာစုိးရိမ္ဖြယ္ရွိေသာ္လည္း တဲတံခါး၀ကုိ လုံျခဳံမႈရွိေအာင္ ဂရုတစုိက္ပိတ္လုိက္ေလ၏။ ကၽြန္ေတာ္မီးျခစ္တစ္ခ်က္ထပ္ျခစ္ျပီး အတြင္းလမ္းေလးအတုိင္း၀င္ေရာက္ခဲ့ရာ အခန္းငယ္တစ္ခန္းကုိေတြ့ရေလသည္။ ထုိအခန္းငယ္တြင္ေလေကာင္းေလသန့္ရေသာေၾကာင့္ ေနသာထုိင္သာရွိသြားခဲ့ တယ္။ ထုိ့ျပင္သံေခ်းတက္ေနေသာ မီးဖုိတစ္လုံးကုိ ေတြ့ရွိရေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏အတြင္းတြင္ခံ ၀တ္ထားေသာ အက်ီၤမွ အပုိင္း တစ္ခ်ဳိ့ကပါလာေသာဓားျဖင့္ ျဖတ္ယူျပီး မီးေမႊးလုိက္ရာ မၾကာမီအခ်ိန္အတြင္ မီးလင္းလာခဲ့သည္။ မီးဖုိ၏အေနာက္ဖက္တြင္ သစ္သားမ်ားပုံထားတာေၾကာင့္ မီးေမႊးရန္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အလုပ္ျဖစ္လိမ့္မယ္ဟု ထင္သည္.။ ကၽြန္ေတာ့္၏ ဘြတ္ဖိနပ္ကု္ ခၽြတ္ကာ ေျခာက္သြားေစရန္ မီးဖုိေဘးတြင္ေထာင္ထား လုိက္တယ္။ အားလုံးအဆင္ေျပသြားျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ၏ခႏၵာကုိယ္ကုိ ၾကမ္းျပင္ေပၚသုိ့လွဲခ်လုိက္ပါသည္။ ခဏတာေမွးခနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားေပမယ္.. နိူးလာတဲ့ အခါ မီးဖုိမွမီးမ်ားက ၀င္လက္စြာေတာက္ေလာင္ေနေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ၾကာရွည္စြာ အိပ္မရေပ။
ထုိအျပင္ ကၽြန္ေတာ္၏ ခႏၵာကုိယ္ထုံထုိင္းကုိက္ခဲမႈကတစ္ေၾကာင္း ၊ၾကမ္းေပၚတြင္လွဲ၍ အိပ္ရသျဖင့္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္၏သြား လာလႈပ္ရွားသံမ်ားကုိ ၾကားေနရသျဖင့္ ၾကာၾကာမအိပ္နူိင္ျခင္းလည္းျဖစ္သည္။ တဖက္သုိ့ ကုိယ္ကုိ လွည့္ျပီး အိပ္မည္ျပဳရာ အခန္းဆီသုိ့လာသည့္ ေျခသံကုိၾကားေနရေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ထိတ္လန့္ သြားခဲ့ တယ္။ ျပတင္းေပါက္မ်ားကု္ပ်ဥ္ျပားနွင့္ အေသပိတ္ထားသည့္အျပင္ အ၀င္တံခါးကုိလည္းကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာပိတ္ခဲ့ ျခင္းျဖစ္၍ တဲအတြင္းသုိ့ ၀င္ရန္အေပါက္မရွိေပ။ ထုိ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္အေတာ္အတန္ေၾကာက္လန့္ သြားေသာ္လည္း ထ၍ရင္ဆုိင္ရသည္မွ တစ္ပါး အျခားမရွိပါေတာ့ေခ်။ ထုိ၀င္လာေသာလူစိမ္းသည္ သြက္လက္ျခင္းမရွိ ၊မီးေတာက္ေနေသာမီးဖုိ ဆီသုိ့တေျဖးေျဖး ေလွ်ာက္၍သြားေလသည္။
သူသည္အခန္းေထာင့္တစ္ေနရာတြင္ရွိေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ သတိျပဳမိဟန္ မတူေခ်။ ထုိလူမွာမီးဖုိ့ရွိရာသုိ့ တည့္မတ္စြာ ေလွ်ာက္သြားရင္း သူ၏စြတ္စုိေနေသာ လက္အစုံကု္္ိ မီးကင္ေနေလသည္။ ထုိလူကုိကၽြန္ေတာ္ မ်က္ေခ်မျပတ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ျပီး အကဲခတ္ေနမိသည္။ ထုိလူမွာခုလုိညမ်ဳိးတြင္ လူသားတစ္ေယာက္ၾကဳံေတြ့ရသည့္ စုိစြတ္မႈထက္ပင္ ပုိ၍ ဆုိးဆုိး၀ါး၀ါး စုိစြတ္
လွ်က္ရွိသည္ကုိ ေတြရေပသည္။ အ၀တ္အစားမ်ားက ေဟာင္းႏြမ္း စုတ္ျပတ္ေနျပီး သူ့ခႏၵာကုိယ္ေပၚမွ ေရမ်ားဟာ ၾကမ္းျပင္ေပၚသုိ့ စီးက်လွ်က္ရွိေပသည္။ ဦးထုပ္လည္းေဆာင္းထားျခင္းမရွိေပ။ သူ့့မ်က္လုံးမ်ားအထက္ရွိ ေထာင္ေနေသာ ဆံပင္မ်ားမွ ေရစက္တုိက မီးက်ီခဲ မ်ား အေပၚသုိ့စီးက်ေနေသာေၾကာင့္ တစ္ ရဲွ..ရွဲ ျမည္ေနေပသည္။ ထုိလူကုိကၽြန္ေတာ္ ျမင္လုိက္သည္နွင္ တစ္ျပဳိင္နက္ ဥပေဒေဘာင္အတြင္း မွလူမဟုတ္ဟု ယူဆမိလုိက္ေသာ္လည္း လူၾကီးလူေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္မည္ဟု တဖန္ေတြးယူမိလုိက္ျပန္သည္။ ထုိ့ေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ္ကပဲ သူ့ကုိ စတင္ႏူတ္ဆက္လုိက္ေလရာ မၾကာမီ ရင္းႏွီးသြားၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္က စကားစမိလုိက္သည္..။
`ကၽြန္ေတာ္တုိ့ လူသားေတြအတြက္ ေတာ့ သာယာတဲ့ မုိးေလ၀သ ဆုိတာ ဘယ္မွာရွိနူိင္မွာလဲ မိတ္ေဆြရာ ။ ဒါေပမယ့္ ဒီတဲကေလးက ေျခာက္ေျခာက္ေသြ့ေသြ့ ရွိေနလုိ့ ေတာ္ေသးတယ္လုိ့ဆုိရမွာေပါ့ဗ်ာ´
တဲအျပင္ဖက္တြင္ ရွိေနေသာ ေသလုေမ်ာပါး ေနၾကာပင္မ်ားနွင့္ အတုိင္းအဆမရွိ သန္စြမ္းေနၾကေသာ ေပါင္းပင္ၾကီးမ်ားသည္ မုိးေရေၾကာင့္ ယိမ္းထုိးေနၾကေလသည္။ ထုိလူစိမ္းက `တစ္ခ်ိန္က ဒီတဲေလးဟာ သိပ္သန့္ရွင္းမႈ မရွိခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သာမာန္ ဧည့္ရိပ္သာေလ တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ေနတဲ့ အျမဲေနတဲ့သူ မရွိေတာ့ဘူး´ သုိ့ေသာ္ သူေတာင္းစားမ်ားေနထုိင္သည့္ ေနရာတုိ့တြင္ ေတြ့ရတတ္ေသာ ဘူးခြံ၊ပုလင္းခြံ စသည္တုိ့ကုိ ဤတဲ အတြင္းတြင္ လုံး၀မေတြ့ရေပ။
`ဒါနဲ့ … အဲ့ဒါေတြကုိ ဘာလုိ့မေတြ့တာလဲ…´
သူေျပာခဲ့သလုိ သန့္ရွင္းမႈမရွိခဲ့ဘူး ဆုိရင္ အခု ဘာေၾကာင့္ အဲ့ အရာမ်ား မေတြ့ရသနည္း။ ကၽြန္ေတာ္ေမးခြန္း ထုတ္ေနမိသည္။ ထုိလူက အေျဖစကားမဆုိမီ မသက္သာေသာဟန္ျဖင့္ သက္ျပင္းကုိ ေလးေလးပင္ပင္ ခ်ကာ
`ဒီတဲမွာ သရဲ…ေနတယ္ေလ…ဒီမွာသရဲရွိတယ္´
ကၽြန္ေတာ္မယုံနူိင္ေသာ အၾကည့္နွင့္ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ျပီး သူ့ကုိၾကည့္မိလုိက္သည္။ `အဲ့ဒီသရဲက အလြန္အစြမ္းထက္တာ၊ သူ့ဇာတ္လမ္း အက်ဥ္းကေတာ့ သူဟာ ဒီတဲအေနာက္မွ ရွိတဲ့ ေရတြင္း ပ်က္ထဲကုိ ကုိယ္တုိင္ ဆင္းေသလုိက္တာပဲ ..´
ကၽြန္ေတာ္စိတ္၀င္စား သြားျပီးသူ့အနားကုိ တုိးသြားမိတယ္။ ဒီ့ေနာက္သူက ဆက္ျပီးေျပာတယ္ `ေတြ့တဲ့ လူေတြက ဆြဲတင္လုိက္ေတာ့ သူ့တစ္ကုိယ္လုံး ရႊံ့ေတြေပျပီးေသေနတယ္။ အဲ့ဒီ့သရဲက ဒီတဲေပၚကုိ တက္လုိက္ဆင္းလုိက္လုပ္ေနတယ္ ။ တစ္ခါ တခါ ဒီတဲထဲကုိ မုိး၀င္ခုိတဲ့ လူေတြဆုိရင္ သူ့ေျခသံေၾကာင့္ အိပ္ေရးပ်က္ၾကရတယ္..။ ´ ေျပာရင္း ထုိလူစိမ္းက ထပ္ျပီး သက္ျပင္းခ်လုိက္ျပန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က-
`ဒါေပမယ္.. ကၽြန္ေတာ္တုိ့ကုိေတာ့ ဒီသရဲကေျခာက္မွာ ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ´
`ဟုတ္ကဲ့ ….ကၽြန္ေတာ္တုိ့ကုိသူက ေျခာက္မယ္မထင္ပါဘူး´ သူ့စကားအဆုံးတြင္ ကၽြန္ေတာ္က ရယ္လုိက္ျပီး ….`ဟား..ဟား..ဟားး… ဘယ္သူေတြဘာပဲေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သရဲဆုိတာကုိ တစ္ခါမွမျမင္ဖူးပါဘူး´ ထုိလူစိမ္းက စိတ္ပ်က္သည့္အသြင္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ကုိ စူးစုိက္ၾကည့္ေလသည္။ ျပီးေတာ့.သူက……
` ဟုတ္ကဲ့ ခင္ဗ်ားဘယ္ေတာ့မွျမင္ဘူးမွာ မဟုတ္ဘူး ။ ဒါေပ့မယ့္ …ဒီတဲမွာ ၀င္တည္းၾကတဲ့ သူေတြအားလုံး သရဲမေျခာက္ခံရတာမရွိဘူး ။ အကုန္လုံးေျခာက္ခံ ရတာၾကီး ပဲ´
ထုိသူမည္သုိ့ပင္ေျပာေနပါေစ ကၽြန္ေတာ္က မယုံၾကည္ပါ။
`ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အိပ္ေရးပ်က္ေအာင္လုပ္ေနတာ သရဲမဟုတ္ဘူး..။ မိတ္ေဆြ တဲေပၚတက္လာလုိ့ ကၽြန္ေတာ္နူိးသြားတာ.. ´
ထုိအခါ ထုိသူက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေလွာင္ေျပာင္သလုိ ရယ္ေနေလသည္။ `ဟား…ဟာ.း…ဟား…ဟား…ဟား´ သူ၏ကုိယ္မွစီးက်ေနေသာ ေရထုိ့က အဆက္မျပတ္ ၾကမ္းေပၚသုိ့ စီးက် ေနေပသည္။ သူ့ကုိယ္မွလည္း အနံ့ဆုိးမ်ား ထြက္ေပၚ၍ လာေလေပသည္။
`ဘု ရားေရ….မိတ္ေဆြ ….အေနနဲ့ ဘယ္ေတာ့မွ မေျခာက္နူိင္ေတာ့ဘူးလား…´ ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလုိက္မိသည္ ။ ထုိလူက အနည္းငယ္ရယ္လုိက္ျပီး ………
`မေျခာက္ေတာ့ဘူးတဲ့ လား …ဟ…ဟ….ဟ ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္ေတာ့မွေျခာက္မွာ မဟုတ္ဘူး ၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ့လုိ လူေတြဟာ မုိးေလ၀သ ေကာင္းေကာင္း ၊ ဆုိးဆုိး ေႏြျဖစ္ျဖစ္၊ေဆာင္းျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ေတာ့မွ ေျခာက္တယ္ဆုိတာ မရွိဘူး.. ဒီမွာၾကည့္ေလဗ်ာ´
ေျပာေျပာဆုိဆုိနွင့္ သူ၏ရြံမ်ားေပေနေသာ လက္အစုံကုိ မီးထဲသုိ့ ထုိးသြင္းျပီးကၽြန္ေတာ့္ကုိ စူးစုိက္ၾကညိ့ေနေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အခုမွ သူေျပာသမွ်ေတြသတိရ သြားျပီး ကၽြန္ေတာ့္ ဘြတ္ဖိနပ္ကုိေကာက္ယူကာ ေၾကာက္လန့္တၾကားေအာ္ ဟစ္ကာ မုိးသက္ေလျပင္းက်ေနေသာ ညအေမွာင္ထဲသုိ့ ထြက္ေျပးခဲ့မိပါေတာ့သည္။
Writing by –Ye’ Tay Za Kyaw (ကာရံငယ္)
Thankyou.
“ဒီအခန္းေလးက သေဘာၤေဆးအနီေရာင္ေလး သုတ္ထားတယ္ေနာ္ တစ္မ်ိဳးပဲ ဒါေပမယ့္ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္ ကဲအန္တီ ကၽြန္မဒီအခန္းပဲယူမယ္ ေဟာဒီမွာ ၂လစာ”
ဦးမင္းထင္ေက်ာ္။ ။ အင္း.. ဒီလိုသမီးရဲ႕။ ခုသြားမယ့္ရြာက ေမာ္လျမိဳင္ကေနတစ္ဆင့္ ကားနဲ႔ထပ္သြားရမယ္။ ျမိဳ႕နဲ႔ လည္း အေတာ္လွမ္းေတာ႔ ကားဂိတ္ကေန တစ္ခါလွည္းနဲ႔ ထပ္သြားၾကရမွာ။ အဲ႔လိုျမိဳ႕နဲ႔ အေတာ္အလွမ္းေ၀းလို႔လည္း ဗဟုသုတ အသိတရားက နည္းပါးၾကရွာတယ္။ အခု သူတို႔ ေသာက္ေရအျဖစ္ အသံုးျပဳၾကတဲ့ ေရကန္က သူတို႔လည္း ေသာက္တယ္၊ ကြ်ဲေတြ ႏြားေတြလည္း ေသာက္တယ္။ အဲ့ဒီ ကန္နားမွာပဲ ေရခ်ိဳး၊ အဝတ္ေလွ်ာ္တာေတြ လုပ္ၾကေတာ့ ဒီမေကာင္းတဲ့ ေရေတြက ကန္ထဲကို ျပန္စီးတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ ေရမသန္႔ေတာ့ဘူးေပါ့ကြယ္။ လူတိုင္းက က်ိဳခ်က္ျပီးေတာ့ မေသာက္ေတာ့ ေရာဂါပိုးေတြ ကူးစက္ခံရတယ္။ အနာေတြ ျဖစ္ၾကတယ္။ ဝမ္းေလွ်ာၾကတယ္လို႔ ၾကားတယ္။ ၾကာေလ ပြါးေလ ျပင္းထန္ေလနဲ႔ ခုေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကူးစက္ခံရျပီး ေသဆံုးတဲ့ အထိေတာင္ ျဖစ္ၾကတယ္။ ဦးေရမ်ားလာေတာ့ အဲဒီရြာရဲ႕ အနီးတဝိုက္က ေက်းလက္ က်န္းမာေရးမွဴးေလး တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ မႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ႔။ ခရီးေဝးလြန္းေတာ့ သူလည္း အျမဲသြား မၾကည့္ေပးႏိုင္ဘူးေပါ႔။ ေဆးရံုေဆးေပး ခန္းနဲ႔ အလွမ္းေဝးလြန္းတာရယ္၊ ေငြေၾကး မတတ္ႏိုင္ၾက တာရယ္ ေတြေၾကာင့္ ဆရာတို႔ကို အဲ႔ဒီကိုလႊတ္တာ။ ဆရာ တု႔ိက အေျခအေန သြားစစ္ေဆးေပးျပီး အလ်င္ကုသေပးရ မယ္။ အဆင္မေျပလို႔ အေျခအေန ပိုဆိုးလာမွသာ ျမိဳ႕ေဆးရံုကို အေၾကာင္းျပန္ၾကားရမယ္။ ဒီလို ေဒသေလးေတြ ဆိုတာက ဆရာဝန္ တကယ္လိုအပ္ေနတဲ့ ေနရာေလ။ သမီးတို႔ အေတြ႔အၾကံဳလည္း ရမယ္၊ လက္ေတြ႔အတြက္လည္း အမွတ္တိုးျပီးသား ျဖစ္တာေပါ႔။ အိမ္ေျခကေတာ့ သံုးေလးဆယ္ ဝန္းက်င္ေလာက္ပဲ ရွိမယ္ထင္တယ္။ တကယ့္ကို ရြာေသးေသးေလး။ ေတာ္ေတာ္ေခါင္ျပီး ေတာ အရမ္းက်တယ္။
ရဲရင့္ႏွင့္ ဉာဏ္လင္းေအာင္တို႔ အေခ်အတင္ စကားေၾကာင့္ တစ္ဖြဲ႔လံုး မရယ္ဘဲမေနႏိုင္ၾက။ ေဒါက္တာမင္းထင္ေက်ာ္ကေတာ့ ကေလးေတြ စကားဝိုင္းကို နားေထာင္လိုက္ပါလာရင္း ျပံဳးတံု႔တံု႔ ျဖင့္ အေဝးဆီက မိႈင္းညိဳ႕ညိဳ႕ ေတာင္ကုန္းမ်ားကို ေငးစိုက္ၾကည့္ ေနသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ေမာ္လျမိဳင္သို႔ ေရာက္ၾကေလသည္။ အသင့္ လာေစာင့္ေနေသာ ပုဆိုးေခါင္းေပါင္းႏွင့္ ရြာသားၾကီးတစ္ဦးက ျပံဳးရႊင္စြာ ႏႈတ္ဆက္ဦးၾကိဳျပီး ၾကပ္ညပ္လွေသာ လိုင္းကားေလး တစ္စီးဆီသို႔ ဦးတည္ေခၚေဆာင္သြားသည္။ ထိုကားငယ္ျဖင့္ပင္ ၁နာရီ သာသာ ခရီးဆက္ခဲ့ျပီး ဖုန္ထူထူ ေျမလမ္းတစ္လမ္းေပၚ တြင္ သူတို႔ဆင္းၾကရသည္။ ထိုမွတစ္ဆင့္ ႏြားလွည္းတစ္စီးျဖင့္ ဆင္ေတာင္စုရြာအထိ လိုက္ပါသြားၾကရသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ား အားလံုးမွာ တစ္ခါမွ ခရီးေဝးမသြားဖူးၾကသျဖင့္ ႏြမ္းနယ္ဟန္ ေပါက္ေနၾကသည္။ ရဲရင့္၏ မ်က္ႏွာမွာ ရႈံ႕တြထားရလြန္းသျဖင့္ သားေရဖတ္ျဖင့္ လုပ္ထားေသာ မ်က္ႏွာဖံုးတစ္ခုႏွင့္ပင္ ဆင္ေန ေသးေတာ့သည္။ ဆင္ေတာင္စုရြာနားသို႔ ေရာက္ၾကေသာအခါ ရြာသူၾကီးႏွင့္ ရြာသားတစ္စုက ထန္းပင္ကုကိၠဳတို႔ျဖင့္ စိမ္းလန္းေဝဆာေနေသာ ရြာအ၀င္ဝတြင္ ေစာင့္ေနၾကလ်က္ ခရီးဦးၾကိဳျပဳသည္။ ရြာသူၾကီးမွာ အသက္ ၅၀ေက်ာ္ခန္႔ရွိျပီး မ်က္လံုးတစ္ဖက္ ကြယ္ေနသူျဖစ္သည္။ 
ေဒါက္တာဦးမင္းထင္ေက်ာ္က ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ ေဆးအိတ္ကို ဆြဲကာ လူနာမ်ားထံသို႔ ေရာက္သြားသျဖင့္ က်န္ေသာသူမ်ား လည္း အျမန္ ျပင္ဆင္ၾကေတာ့သည္။ ဤသို႔ျဖင့္ လူနာမ်ားအား အနာမ်ားကို ဖန္ရည္ေဆးေၾကာ၊ ေဆးထည့္ျပီး၍ နာက်င္ျခင္းမွ သက္သာေစရန္ အေရာင္က်ေဆးတခ်ိဳ႕ႏွင့္ penicillin စပ္ထိုး ေပးလိုက္ျပီး ေသာက္ေဆး antiseptic မ်ားလည္း ေဝငွေပးရ သည္။ ေရာက္ကကည္းက ေဒါက္တာအုပ္စု အလုပ္မ်ားေနခဲ့ၾက သည္မွာ ညဦးပိုင္းသို႔ ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္လာခဲ႔သည္ကိုပင္ သတိမျပဳမိေတာ့။ ရြာမွ ေသာက္ေရ မွန္သမွ်ကိုလည္း စနစ္တက် က်ိဳခ်က္ခိုင္းသူကိုခိုင္း၊ လက္အိတ္၊ ႏွာေခါင္းဖံုး အဝတ္စမ်ား လိုက္ေဝသူကေဝ၊ သံုးေရကအစ ျမိဳ႕မွပါလာသည့္ ေက်ာက္ခ်ဥ္ မ်ားခတ္၊ ပိုးသန္႔ေဆးရည္မ်ား လိုက္ဖ်န္းခိုင္းသူခိုင္းျဖင့္ အားလံုး အလုပ္ရႈပ္ေနခဲ့ၾကသည္။
ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ ေဒါက္တာေကသြယ္ ဦးေဆာင္ေသာ လူတစ္စု ရြာေျမာက္ပိုင္းသို႔ ခပ္သုတ္သုတ္ ထြက္သြားၾကသည္။ ဦးမင္းထင္ေက်ာ္ တို႔လည္း စားလက္စကို လက္စသတ္ျပီး ရြာလယ္ပိုင္း၌ လူနာသြား ၾကည့္ရန္ ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ လူနာမ်ားကို ဆက္လက္ စမ္းသပ္၊ ေဆးတိုက္တန္တိုက္၊ ေဆးထိုးတန္ထိုးျဖင့္ ကိစၥအလံုးစံု ျပီးစီး သြားေတာ့မွ ပင္ပန္းလွသျဖင့္ ၄င္းတို႔အတြက္ ေနရာခ် ထားေပးေသာ ကြပ္ပ်စ္ေပၚတြင္ ထိုင္လ်က္ ခဏတျဖဳတ္ နားၾကရသည္။
ရဲရင့္။ ။ ဒီ... ဒီလူနာကို အနာေဆးေပးေနရင္း သူ႔အနာက တျဖည္းျဖည္း မည္းလာျပီး ေသြးေတြပါ ပိုထြက္လာတယ္။ အဲဒါ... ဂြမ္းနဲ႔ ထပ္သုတ္မလို႔ ဂြမ္းကို ဟိုဖက္လွည့္ယူျပီး ဒီဖက္ျပန္အလွည့္မွာ သူ႔.. သူ႔.. သူ႔အနာထဲက မ်က္လံုးၾကီး Grace ကို စိုက္ၾကည့္ေနတာ ေတြ႔လို႔ 
ရဲရင့္တစ္ေယာက္ ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔ျဖင့္ ေခ်ာင္တြင္ ထိုင္ငိုေနေတာ့သည္။ ငိုရင္း ေၾကာက္ရြံ႔မိန္းေမာစြာျဖင့္ ဘာမွ ေတြးေတာမေနႏိုင္ေတာ့ဘဲ စားပြဲေပၚတြင္ ေတြ႔သည့္ ေရခြက္ကို ယူေသာက္လုိက္သည္။ ေရေသာက္ျပီး ခဏအၾကာမွာပင္ သူ႔တစ္ကိုယ္လံုး အစက္အေျပာက္မ်ား ထလာသည္ကို ထိတ္လန္႔စြာ ေတြ႔လိုက္ရ သည္။ သူ အစြမ္းကုန္ ေအာ္ဟစ္ေသာ္လည္း ပါးစပ္မွ အသံမထြက္။ ျဖစ္ပ်က္ပံုမွာ လွ်ပ္တျပက္အလား ျမန္ဆန္လြန္းလွသည္။ 
ဦးမင္းထင္ေက်ာ္။ ။ ဘုရားေရ.. ထူးဆန္းလိုက္တာကြာ ဒါ.. ေသြးရိုးသားရိုးေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ တစ္ခုခုပဲ။ ကဲ.. လာ.. လာ.. ရြာသူၾကီးအိမ္ကို အေၾကာင္းသြားၾကားမယ္
ထိုစဥ္ ရြာသူၾကီး၊ ရြာသူၾကီးကေတာ္ႏွင့္ ရြာသူရြာသားတစ္စုတို႔ ထင္မွတ္မထားဘဲ မ်က္စိပ်က္မ်က္ႏွာပ်က္ျဖင့္ အိမ္သို႔ျပန္ေရာက္ လာၾကသည္။
ခဏအၾကာ စကားသံမ်ား တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ ၄င္းတို႔သည္ အားလံုးအိပ္ကုန္ၾကျပီအထင္ႏွင့္ တစ္စံုတစ္ခုကို ၾကိတ္တိုင္ပင္ ေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ သူတို႔ေျပာေသာ စကားမ်ား အားလံုးကို ဦးမင္းထင္ေက်ာ္ ေကာင္းစြာ ၾကားလိုက္ေလသည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ ေငါက္ခနဲ ထထိုင္ကာ တစ္စံုတစ္ခုကို အတည္ျပဳ လက္ခံဖို႔ အၾကံတစ္ခု ရေလသည္။ ထိုအရာကို သူလုပ္ကို လုပ္မွ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ အိပ္ရာထဲမွ အသာထလာခဲ့ျပီး အိမ္ေရွ႕ သို႔ ေျခဖ်ားေထာက္ ထြက္လာခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ မီးတုတ္၊ မီးျခစ္၊ အနီးတြင္ေတြ႔ေသာ ပုဆိန္တစ္လက္၊ အျခားလိုအပ္မည္ ထင္ေသာ ပစၥည္းအနည္းငယ္ကိုယူ၍ ျခံထဲသို႔ဆင္းလာခဲ့သည္။ အအိပ္ဆတ္ေသာ ဉာဏ္လင္းေအာင္မွာ အိပ္ရာမွ ခ်က္ခ်င္းႏိုး လာခဲ့ျပီး ဆရာထြက္သြားမွန္း သိသည္ႏွင့္ ေနာက္မွ အသာေျပး လိုက္ကာ ေလသံ ခပ္အုပ္အုပ္ျဖင့္...
ဦးမင္းထင္ေက်ာ္။ ။ ေအးကြာ ငါလည္း စာအုပ္ေတြထဲမွာပဲ ဖတ္ဖူးတာ ခု ဒီအသက္အရြယ္ေရာက္မွ ကိုယ္ေတြ႔ၾကံဳရဖူး တာပဲ။ ငါ႔ႏွယ္.. ေသျပီေတာင္ မွတ္တာကြာ။ သန္လိုက္တဲ့ တေစၦမ။ ဒါနဲ႔.. ဒီကိစၥ ႏႈတ္လံုပါေစေနာ္။ ေကသြယ္တို႔ကို ေပးမသိေစခ်င္ဘူး။ သူတို႔သိရင္ ပိုေၾကာက္သြားၾကမယ္။ အထူးသျဖင့္ ရြာသူၾကီး.. ငါ သူ႔ကိုသိပ္ၿပီး မသကၤာဘူးကြ။ ဟိုကေလးလည္း ဆရာတို႔ကို ကူညီပါကြာ..။ ဒီကိစၥ မေပါက္ၾကားပါေစနဲ႔။ ေနာက္ျပီး မင္းကိုေမးစရာရွိတယ္။ ဒီရြာအေၾကာင္း မင္းသိသေလာက္ ဆရာ့ကိုေျပာျပစမ္းပါ
ေျမးအဖြားႏွစ္ေယာက္ကို အဲ့ဒီလို ျခိမ္းေျခာက္တဲ့အျပင္ ေကာင္မေလး ေတာထဲေဆးရြက္ သြားခူးေနတုန္း သူၾကီးက ေကာင္မေလးကို ေစာင့္ ဖမ္းျပီး ေတာထဲဆြဲေခၚသြားတယ္။ ျပီးေတာ့ မတရားက်င့္ဖို႔ ၾကံတယ္။ ေကာင္မေလးက အတင္းရုန္းကန္ျပီး သူ႔ကိုကုပ္ဖဲ့ ဆြဲကိုက္တာေပါ႔။ အဖြားျဖစ္တဲ့သူက ဒါေတြကိုၾကိဳရိပ္မိေနလို႔ ေနာက္ကေန လိုက္လာခဲ့ တယ္။ သူေဖာ္စပ္ထားတဲ့ ေဆးမႈန္႔တခ်ိဳ႕နဲ႔ သူၾကီးမ်က္ႏွာကို ပက္ပစ္ လိုက္တယ္။ အဲ႔ဒါေၾကာင့္ သူၾကီး မ်က္လံုးတစ္ဖက္ ကန္းသြားတာပဲ။ ေကာင္မေလး သူၾကီးလြတ္က လြတ္သြားေပမယ္႔ အဲ့ဒီညမွာပဲ သူၾကီး နဲ႔ သူ႔တပည့္ေတြက ေျမးအဖြားႏွစ္ေယာက္လံုးကို လာရိုက္ႏွက္ေတာ့ တယ္။ အရမ္း ရက္စက္တာပဲဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္ အဲ့ဒီေန႔တုန္းက ႏြားေက်ာင္းေနာက္က်လို႔ အျပန္ဒီေရကန္ၾကီးနားက ျဖတ္သြားရင္း အားလံုးကို ျမင္လိုက္ရတာ။ ျပီးေတာ့ သူတို႔ ေျမးအဖြားအိမ္ကို မီးနဲ႔ တိုက္တယ္။ ေကာင္မေလးက မီးေလာင္ဒဏ္ရာ ကြက္ၾကီးေတြနဲ႔ လြတ္သြားေပမယ့္ အဖြားၾကီးကေတာ့ မေျပးႏိုင္ေတာ့လို႔ အိမ္ထဲမွာပဲ မီးအေလာင္ခံရျပီး ေသသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ မီးထဲကလြတ္လာတဲ့ ေကာင္မေလးလည္း သူၾကီးကအရွင္မထားေတာ့ဘူး။ အရွင္ထားရင္ သူေနာက္ေၾကာင္းမေအး ျဖစ္ရမယ္ေလ။ အဲ့ဒါနဲ႔ ေကာင္မေလးကို ၾကိဳးတုပ္ျပီး ေဟာဒီ့ေရကန္ၾကီးထဲ အရွင္လတ္လတ္ ပစ္ခ်ျပီး သတ္ လိုက္တယ္။ အဲ့ေကာင္မေလးနာမည္က မသဲစုတဲ့..။ တစ္ရြာလံုးကို က်ေတာ့ သူၾကီးက လိမ္ထားတာေပါ႔။ သူတို႔ဟာသူတို႔ ေဆးက်ိဳရာ ကေန တဲမီးစြဲျပီး ႏွစ္ေယာက္လံုး မီးထဲပါသြားတယ္လို႔ အသိေပးထားတယ္။ သူၾကီးေျပာစကားေတြကို ရြာကလူေတြ သိပ္မယံုၾကေပမယ့္လည္း အစကတည္းက ဒီေျမးအဖြားနဲ႔ သိပ္အဆက္အဆံမရွိခဲ့ၾကလို႔ ဘယ္သူမွလည္း အေရးတယူလုပ္ျပီး စပ္စုမေနေတာ့ဘူး။ ဒီအတိုင္းပဲ ပစ္ထားလိုက္ၾကတယ္။ အဲ့ဒီကစျပီး အခုလိုအျဖစ္ဆိုးေတြ ဆက္တိုက္ကိုျဖစ္ခဲ့ေတာ့တာပဲ ဆရာ..။ သူတို႔မ်ား မကြ်တ္မလြတ္ျဖစ္ျပီး တစ္ရြာလံုးကို အျငိဳးၾကီးၾကီးနဲ႔ လိုက္သတ္ေနတာလားမသိဘူးေနာ္။ အခုေတာင္ ရြာကပ်က္ေနျပီေလ..
ထိုစဥ္မွာပင္ ရုတ္တရက္ ရြာထဲဘက္မွ ေၾကာက္ခမန္းလိလိ ေအာ္ဟစ္သံမ်ား ၾကားရေတာ့သည္။ အမ်ိဳးသမီးသံ စူးစူး ဝါးဝါးႏွင့္ အျခားရုန္းရင္းဆန္ခတ္ လူသံမ်ားပါ ၾကားေနရ သည္။ ဦးမင္းထင္ေက်ာ္တို႔ ခ်က္ခ်င္းပင္ ရြာထဲသို႔ ျပန္ေျပး ၾကရသည္။ ရြာစြန္နားမွပင္လွ်င္ ညအေမွာင္ယံ ေနာက္ခံတြင္ ရဲရဲထေနေသာ မီးေတာက္မီးလွ်ံၾကီးမ်ားကို ျမင္ေနရသည္။ ရြာလယ္သို႔ သူတို႔ရာက္သြားေသာအခါ လံုးဝထင္မွတ္မထား ေသာ ျမင္ကြင္းဆိုးကို ျမင္လိုက္သျဖင့္ သံုးဦးသား ၾကက္ေသ ေသကုန္ၾက၏။ သူၾကီးအိမ္တစ္အိမ္လံုး မီးစြဲေနျပီျဖစ္သည္။ အနီးအနားမွ စပါးက်ီမ်ား၊ ခ်ံဳမ်ားႏွင့္ သစ္ေျခာက္ပင္တခ်ိဳ႕ ပင္ စြဲေလာင္ေနျပီျဖစ္သည္။ အိမ္အတြင္းမွ လူမ်ားမွာ ျခံဝိုင္း အျပင္ဘက္ အေတာ္လွမ္းလွမ္းသို႔ ေရာက္ေနၾကျပီး မီးကို ဝိုင္းၿပီးျငိမ္းသက္ရန္ ၾကိဳးစားေနၾကေသာ္လည္း လူအုပ္ႏွင့္ ေလာင္သည့္မီးအားမွာ မတန္တဆ ျခားနားလြန္းေနသည္။ ထိုစဥ္ ရြာသူၾကီးကို မီးလွ်ံမ်ားအနီးတြင္ ေတြ႔လိုက္ရသည္။ သူရူး တစ္ေယာက္ႏွယ္ ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ အသံျပဳလ်က္ တစ္စံုတစ္ဦးကို စကားလွမ္းေျပာေနသကဲ့သို႔ရွိသည္။ လက္ထဲတြင္လည္း ေရနံဆီပံုၾကီးႏွင့္ မီးတုတ္တစ္ေခ်ာင္း ကိုင္လ်က္။ သို႔ရာတြင္ အမ်က္မာန္တဝင္းဝင္းျဖင့္ ေၾကြးေၾကာ္ျမည္ဟဲေနေသာ မီးေတာက္ၾကီးမ်ားေၾကာင့္ ေကာင္းစြာမၾကားရေပ။ 
ရြာသူၾကီးမွာ အမွန္တကယ္ပင္ သြက္သြက္ခါေအာင္ ရူးသြပ္သြားျပီျဖစ္သည္။ စင္စစ္ သူ၏အျမင္အာရံု ထဲတြင္ သူ႔ဇနီးသည္မွာ ရုတ္တရက္ မသဲစုအသြင္သို႔ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ျပီး သူအိပ္ေနစဥ္ သူ႔ကိုတက္ခြကာ လည္ပင္း ထညွစ္ခဲ့သည္။ သူသည္ အစဥ္အားျဖင့္ ေၾကာက္လန္႔တတ္သူ မဟုတ္ေသာ္လည္း သူ႔မိုက္ျပစ္ မ်ား၊ သူ႔မေကာင္းမႈမ်ားေၾကာင့္ သူ႔ၾကမၼာဆိုး သူဖန္ သြားျခင္းသာျဖစ္မည္ဟုဆိုက ဆိုႏိုင္သည္။ အဘယ္ ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူ၏ တစ္ဖက္တည္းေသာ မ်က္လံုး တြင္ တေစၦေျခာက္လွန္႔ေနေသာ ေတာၾကီးမ်က္မည္း ထဲ၌ သူေရာက္ရွိေနသည္ဟု ျမင္ေနခဲ့သည္။ ထိုစဥ္ ေရကန္ထဲသုိ႔ သူပစ္ခ်သတ္ခဲ့ေသာ မသဲစုမွာ သူ႔အား အတင္း ျပန္ကလဲ့စားေခ် သတ္ျဖတ္ရန္ ၾကိဳးစား၏။ မသဲစု၏အေနာက္၌ အဖြားျဖစ္သူက ရပ္လ်က္ သူ႔ကို မုန္းတီးစက္ဆုပ္လွေသာ အၾကည့္ျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ရင္း ေဆးမႈန္႔၊ ေဆးျမစ္မ်ားျဖင့္ အဆိပ္ခတ္သတ္ပစ္ရန္ ၾကိဳးစားသည္။ တျဖည္းျဖည္း သူ႔အနားသို႔ ကပ္လာ ၾကသျဖင့္ ရြံရွာဖြယ္ ေကာင္းလွေသာ ၄င္းတို႔၏ အညိဳအမည္း စြဲေနသည့္မ်က္ႏွာမ်ား၊ ေလာက္တက္ေနသည့္ ပုပ္ပြပြရွံဳ႕တြတြ အနာကြက္ၾကီးမ်ား၊ ျမင္မေကာင္းေသာ မီးေလာင္ ဒဏ္ရာမ်ား၊ အလံုးလိုက္ ကြ်တ္ထြက္ေနျပီျဖစ္ေသာ နီေဆြးေဆြး မ်က္လံုးရြဲၾကီးမ်ားကို သူၾကီးမွာ အတိုင္းသား ျမင္ေနရေလသည္။ ထို႔ အတြက္ အလြန္အမင္း စိတ္ေျခာက္ျခားကာ အသိစိတ္ ကင္းလြတ္သြားျပီး မသဲစုတျဖစ္လဲ သူ၏ဇနီးသည္ကို ကိုယ္တိုင္ဓါးႏွင့္ ခုတ္သတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ႏႈတ္မွလည္း အယုတၱ အနတၱမ်ားျဖင့္ ဆဲေရးတိုင္းထြာ က်ိန္ဆဲကာ မေသေသေအာင္ သတ္မည္ဟု ၾကံဳးဝါးလိုက္၊ သူ႔ကိုမေျခာက္လွန္႔ပါရန္ ေတာင္းပန္လိုက္၊ ဤရြာမွ အျပီးထြက္သြားပါရန္ အမိန္႔ေပးလိုက္ျဖင့္ သူ၏ဇနီးသည္ကို ဓါးျဖင့္ ခုတ္ထစ္ေနခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အသိစိတ္ ျပန္ကပ္လာမိေသာ တစ္ခဏ၌ တစ္ဖက္လပ္ သူ႔မ်က္လံုးထဲတြင္ သူသိပ္ခ်စ္ရေသာ ဇနီးသည္ကို ျပန္ျမင္ေယာင္မိသည့္အခါ သူၾကီးမွာ ယူက်ံဳးမရ ပူေဆြးေသာက ၾကီးစြာျဖစ္ကာ ျမင္ျမင္သမွ် မသဲစုႏွင့္ အဖြားအိုသာ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ ထို႔အတြက္ ဒုတိယအၾကိမ္ ၄င္းတို႔ကို မေသေသေအာင္ မီးရွိဳ႕သတ္မည္ဟု ဆိုကာ ေရနံဆီေလာင္းလ်က္ သူ႔အိမ္ကိုသူ မီးျမိွဳက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သူ႔အျမင္တြင္ေတာ့ ေသဆံုးသူ ေျမးအဖြားတို႔သာ ျဖစ္ေနခဲ႔ေတာ့သည္။ ေနာက္ဆံုး သူကိုယ္တိုင္ မီးစြဲေလာင္ကာ မရွဳမလွ ဇာတ္သိမ္းသြားခဲ့ရေပေတာ့သည္။
ေဒါက္တာေကသြယ္သည္ လမ္မေတာ္ရွိ ရွင္ေတဇ သီတင္း သံုးေသာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွေန၍ ေဆးရံုၾကီးဆီသို႔ ဗိုလ္ ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း လမ္းမၾကီးအတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ျပန္လာ ခဲ့သည္။ လမ္းတြင္ ေတြးေငးတံု႔ေႏွးစြာျဖင့္ စဥ္းစားရင္း ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ တစ္ႏွစ္တင္းတင္း ေစ့လုျပီျဖစ္ေသာ္ လည္း အတိတ္မွ ပံုရိပ္ကြက္တို႔သည္ ရုပ္ရွင္ပိတ္ကား တစ္ ခုႏွယ္ ထင္ထင္ရွားရွား ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္။ ေပ်ာ္ရႊင္ ဖြယ္ရာဟု ထင္မွတ္ထားခဲ့မိေသာ ခရီးစဥ္တစ္ခု၊ ပေဟဠိ ဆန္ဆန္ ေရာဂါဆန္းတစ္ရပ္..၊ ေသြးပ်က္ ေျခာက္ျခား ဖြယ္ ေကာင္းလွသည့္ ဆင္ေတာင္စုရြာ..၊ ထိုရြာ၏ အေႏွာင့္ ပေရာကမ်ား..၊ အေမွာင္တိုက္မ်ား..၊ ၾကမၼာဆိုးငင္ခဲ့သည့္ အျဖစ္အပ်က္မ်ား..၊ လူေသအေလာင္းမ်ား..၊ တေစၦည၏ မီးေတာက္မီးလွ်ံမ်ား...၊ ေနာက္က်စြာ မိုးသည္းေနခဲ့ေသာ အရုဏ္တက္တစ္ခု၏ ပံုရိပ္မ်ား....။ ေဒါက္တာေကသြယ္ သည္ တစ္သက္ေမ့မရေတာ့မည့္ ရဲရင့္၊ ေရႊအိုေရာင္ႏွင့္ သူ ထာဝရေလးစား ခ်စ္ခင္ခဲ့ရေသာ ေဒါက္တာ ဦးမင္းထင္ေက်ာ္တို႔၏ မ်က္ႏွာမ်ားကို အသီးသီး ျမင္ေယာင္လာမိသည္။ 
ယေန႔ညေန ဆင္းရံုမွ ေဒါက္တာေကသြယ္ အခ်ိန္ ေစာ၍ ျပန္လာခဲ့သည္။ ေနလို႔ထိုင္လို႔ မေကာင္း ခ်င္သလိုျဖစ္သည္။ စိတ္ထဲတြင္ အဆင္မေျပဘဲ တစ္ေန႔လံုးလည္း အလုပ္ထဲတြင္ အာရံုမကပ္ႏိုင္။ ျပင္ပလူနာေဆာင္ဌာန၏ ဝရန္တာမွေန၍ ခပ္ေဝး ေဝးဆီသို႔ အဓိပၸါယ္မဲ့ ထြက္ထြက္ၾကည့္ေနမိသည္ မွာလည္း အၾကိမ္ၾကိမ္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ေဆးရံုအုပ္ကို အေၾကာင္းၾကား၍ ေစာေစာ ျပန္ လာခဲ့သည္။ ကားကို ခပ္ျဖည္းျဖည္း ေမာင္းထြက္ ခဲ့၍ ျမိဳ႕စြန္ဘက္သို႔ ဦးတည္လာခဲ့သည္။ ကားရွင္း ေသာ လမ္းမၾကီးေပၚသို႔ ေရာက္ေတာ႔မွ သက္ျပင္း အခါခါခ်မိ၍ ကားကိုရပ္ကာ လမ္းေဘးအုတ္ခံု တစ္ေနရာတြင္ ေခတၱထိုင္ေနမိသည္။ ေနာက္ႏွစ္ ရက္ဆိုလွ်င္ ထိုရြာကေလးမွ သူတို႔ လြတ္ေျမာက္ ထြက္ခြါလာခဲ့သည္မွာ တစ္ႏွစ္တိတိ ျပည့္ေလျပီ။ ေသြးပ်က္ဖြယ္ အျဖစ္အပ်က္မ်ားမွ ေဝးလာခဲ့သည္ မွာလည္း တစ္ႏွစ္ျပည့္ခဲ့ျပီ။ ရဲရင့္၊ ေရႊအိုေရာင္ႏွင့္ ဦးမင္းထင္ေက်ာ္တို႔၏ အသုဘ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔ လည္းျဖစ္သည္။ ထို႔ျပင္ ရွင္ေတဇ (ဝါ) ေမာင္ထက္ျမက္ သာသနာ့ေဘာင္တြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္ခဲ့သည္မွာလည္း တစ္ဝါျပည့္ခဲ့ျပီျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အဲ႔သည့္ေန႔တြင္ ရွင္ေတဇဦးစီးဦးေဆာင္ျပဳျပီး ထိုေဒသ၊ ထိုရြာေလးသို႔ သြားေရာက္အလွဴျပဳကာ သာဓု အႏုေမာဒနာေခၚၾကမည္၊ မကြ်တ္မလြတ္ေသးသူ အားလံုးအတြက္ အမွ်အတန္း ေပးေဝၾကမည္ျဖစ္သည္။ ထို႔ထက္.. ထို႔ထက္ေပါ႔.... ရြာသာၾကီး စိတ္ေရာဂါကု ေဆးရံုတြင္ တစ္ႏွစ္တိတိ တက္ေရာက္ကုသျခင္း ခံေနရရွာသည့္ ဉာဏ္လင္းေအာင္ ကိုလည္း ေဒါက္တာေကသြယ္ သြားၾကည့္ရႈ ရဦးမည္ျဖစ္သည္။ ထို တစ္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာတို႔သည္လည္း ေရွ႕ဆက္ျပီး မည္သည့္အခ်ိန္တြင္မွ ကုန္ဆံုးသြားႏိုင္ေတာ့မည္ မသိပါေခ်။ 
Myanmar Kyat Converter